ποίημα για σένα
Κυριακή, 20 Μαΐου 2012
199 ~ ο Μίλτος Σαχτούρης για τον Ντάντε Γκάμπριελ Ροσσέττι
*** 
Ο Άγγλος ζωγράφος και ποιητής
Dante Gabriel Rossetti
γράφει με το χέρι μου ένα ποίημα
Άκου!
σου έλεγα τότε την αλήθεια
την ήξερα τότε την αλήθεια
— Όχι, μου έλεγες
τα πουλιά φυτρώνουν
τα γουρούνια πετάνε
τα λουλούδια περπατάνε
οι άνθρωποι λένε πάντα ψέματα
σου έδειχνα ένα πουλί
έλεγες — Είναι λουλούδι
σου έδειχνα ένα λουλούδι
όχι, έλεγες — Είναι πουλί
κι οι άνθρωποι λένε πάντα ψέματα
τώρα εγώ βλέπω το φεγγάρι
αυτό το σπασμένο σπαστικό
παιδί
που ο Ιούλιος Βερν
έλεγε κάποτε:
— Οι άνθρωποι θα το κατοικήσουν
βλέπω
αυτό το μεγάλο χιονισμένο φέρετρο
που ρίχνουν κάθε μέρα με κρότο
πάνω του πρόκες
κι επιμένουν
να τ' ονομάζουν
ΓΗ
ίσως να είχες δίκιο τότε
γι' αυτό μπόρεσες και έζησες
γι' αυτό μπόρεσα καί έζησα
ΑΥΓΗ
Χρωμοτραύματα
εκδ. Γνώση, 1980
(το ποίημα αναδημοσιεύθηκε στις 58 Φωνές - Ποιητική ανθολογία 1980
του Τάσου Κόρφη)
ακόμα:
- o Μίλτος Σαχτούρης στην Κίχλη
.
Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012
198 ~ ο Κωστής Παλαμάς στον Γεώργιο Δροσίνη
*** 
Γεωργίω Δροσίνη
Καλότυχα 'ψηλά βουνά με τους αϊτούς, τα χιόνια,
Τα ηλιοφώτιστα νερά, τα ισκιερά λαγκάδια,
Που η βλάχα η ροδοκόκκινη φυλάει λευκά κοπάδια
Κ' έχουν φλογέρες οι βοσκοί κ' οι λαγκαδιές αηδόνια!
Μα πειο γοργά και πειο γλυκά, πειο άγρια, πειο παρθένα
Κι' από λαγκάδια και νερά και χιόνια και φλογέρες,
Μέσ' απ' τα χρόνια τα παληά κι' απ' της σκλαβιάς τις 'μέρες
Έχετε τα τραγούδια σας, βουνά κλεφτοσπαρμένα!
Καλότυχος ο ποιητής που του 'γραψεν η μοίρα
'Σαν κλαίη, μαργαριτόπετρες, ρόδ', αν γελά, να βγάζη'
Κι' ακόμα πειο καλότυχος 'σαν ξέρη να ταιριάζη
Των τραγουδιών του το σκοπό με του βουνού τη λύρα.
Και η πατρίς 'ς τους στίχους του, 'σα' σε αγνά ρυάκια,
Σκύφτει και καθρεφτίζεται με όλη της τη χάρι.
- Χαρά 'ς το μαυρομάντυλο του νιου του καβαλλάρη
Που η κυρά Κάλω το 'πλυνε με τ' άσπρα της χεράκια!
9 Δεκεμβρίου ]884.
Κωστή Παλαμά, Άπαντα, τόμος 1ος.
εκδ. Μπίρη, 1972 (με την επιμέλεια του "Ιδρύματος Κωστή Παλαμά")
ακόμα:
- o Κωστής Παλαμάς στα Αυτοβιογραφικά
- o Κωστής Παλαμάς στο γράμμα σε χαρτί
.
Ετικέτες ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ, ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ, Ποιήματα του Κωστή Παλαμά
Κυριακή, 29 Απριλίου 2012
197 ~ ο Πάμπλο Νερούδα για τον Χοακίν Σεπούλβεδα
Pablo Neruda for Joaquín Cifuentes Sepúlveda
*** 
Απουσία του Χοακίν
Από τώρα, σαν μια αναχώρηση εξακριβωμένη μακριά,
σε νεκρικούς σταθμούς καπνού ή σε μοναχικές προκυμαίες,
από τώρα τον βλέπω να κατρακυλάει στο θάνατό του,
και πίσω του ακούω να κλίνουν οι μέρες του χρόνου.
Από τώρα, απότομα, τον ακούω να φεύγει,
κατρακυλώντας στα νερά του, σε ορισμένα νερά, σε ορισμένο ωκεανό,
κι ύστερα, στο πέσιμό του, σταγόνες σηκώνονται, κι ένας θόρυβος,
ένας καθορισμένος υπόκωφος θόρυβος γεννιέται,
ένα χτύπημα νερού μαστιγωμένο από το βάρος του,
κι από κάποιο σημείο, από κάποιο σημείο ακούω που πηδάνε και καταβρέχουν αυτά τα νερά,
επάνω μου πέφτουν αυτά τα νερά, και ζούνε σαν βιτριόλια.
Η συνήθεια των ονείρων του και οι αχαλίνωτες νύχτες,
η ανυπάκουη ψυχή του, η προετοιμασμένη ωχράδα του
κοιμούνται επιτέλους μαζί του, κι εκείνος κοιμάται,
γιατί στη θάλασσα των νεκρών καταρρέει το πάθος του,
βουλιάζοντας οργισμένα, παγερά σχετιζόμενη.
μετάφραση: Ρήγας Καππάτος
από την Γενική Ανθολογία σύγχρονης
Λατινοαμερικανικής ποίησης 1892-1975 του Ρήγα Καππάτου
εκδ. Εκάτη, 2011
- Joaquín Cifuentes Sepúlveda
.
*** 
Απουσία του Χοακίν
Από τώρα, σαν μια αναχώρηση εξακριβωμένη μακριά,
σε νεκρικούς σταθμούς καπνού ή σε μοναχικές προκυμαίες,
από τώρα τον βλέπω να κατρακυλάει στο θάνατό του,
και πίσω του ακούω να κλίνουν οι μέρες του χρόνου.
Από τώρα, απότομα, τον ακούω να φεύγει,
κατρακυλώντας στα νερά του, σε ορισμένα νερά, σε ορισμένο ωκεανό,
κι ύστερα, στο πέσιμό του, σταγόνες σηκώνονται, κι ένας θόρυβος,
ένας καθορισμένος υπόκωφος θόρυβος γεννιέται,
ένα χτύπημα νερού μαστιγωμένο από το βάρος του,
κι από κάποιο σημείο, από κάποιο σημείο ακούω που πηδάνε και καταβρέχουν αυτά τα νερά,
επάνω μου πέφτουν αυτά τα νερά, και ζούνε σαν βιτριόλια.
Η συνήθεια των ονείρων του και οι αχαλίνωτες νύχτες,
η ανυπάκουη ψυχή του, η προετοιμασμένη ωχράδα του
κοιμούνται επιτέλους μαζί του, κι εκείνος κοιμάται,
γιατί στη θάλασσα των νεκρών καταρρέει το πάθος του,
βουλιάζοντας οργισμένα, παγερά σχετιζόμενη.
μετάφραση: Ρήγας Καππάτος
από την Γενική Ανθολογία σύγχρονης
Λατινοαμερικανικής ποίησης 1892-1975 του Ρήγα Καππάτου
εκδ. Εκάτη, 2011
- Joaquín Cifuentes Sepúlveda
.
Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012
196 ~ ο Κωστής Παλαμάς στον Ρήγα Γκόλφη
*** 
Στο Ρήγα Γκόλφη
Ρήγα Γκόλφη, η φροντίδα σε μαραίνει
του ανήλιαγου, του αγέλαστου γραφείου'
γύρω η χώρα σακάτισσα πεσμένη
στα συντρίμμια τ' αρχαίου νεκροταφείου.
Φαντασμένος, οχτρός, ο νοικοκύρης,
κι ο αργατικός από παντού δεμένος'
του Κάλιμπαν τ' αχνάρια όπου να γύρης,
σέρνεται ο Λόγος, μόρτης πομπιεμένος.
Και πήρα το ραβδί του πελεγρίνου,
ο ασάλευτος. Θαρθής; Ταξιδευτάδες.
Με μέθησε τ' ανάσασμα ενός κρίνου,
μην αργής, καρτεράν οι πρασινάδες.
Λάμπει σαν άστρο και το χαμομήλι'
στα ολάνοιχτα, στα λιόκαλα' περπάτα,
με τα τραγούδια σου' έχουνε του Απρίλη
τ' όνομα, Ρήγα Γκόλφη, και τα νιάτα
Απρίλης του 1911.
Κωστή Παλαμά, Άπαντα, τόμος 5ος.
εκδ. Μπίρη, 1972
ακόμα:
- o Κωστής Παλαμάς στα Αυτοβιογραφικά
- o Κωστής Παλαμάς στο γράμμα σε χαρτί
.
Ετικέτες ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ, Ποιήματα του Κωστή Παλαμά, ΡΗΓΑΣ ΓΚΟΛΦΗΣ
Σάββατο, 7 Απριλίου 2012
195 ~ ο Βίκτωρ Κοράλ στον Κωνσταντίνο Π. Καβάφη
Victor Coral for Constantine P. Cavafy
Καβάφης
Ένας φίλος σου είπε κάποτε
Πως τα ποιήματά σου είναι σαν βάθρα
Χωρίς αγάλματα αλλά εγώ σε είδα
Να περπατάς αργά, λίγο γερτός
Ανάμεσα σε ανώνυμα μαυσωλεία και πεσμένες στήλες
Με σταυρούς και χρονολογίες δίχως ονόματα
Ένα δρομάκι που έχουν κλείσει τα χορτάρια ένα
Κι άλλο πουλί που τραγουδάνε στο θολό φως
Κάποιου λυκόφωτος.
Επίσης σε είδα -όπως σε ένα από τα ποιήματά σου-
Στεφανωμένον με χρωματιστά γυαλιά
Λουσμένον με αρώματα και σπάνιες πούδρες
Μια ανήσυχη μορφή που περικόβει τους χιτώνες της
Μόλις λουσμένους ενάντια στο λιγοστό φως
Κάποιου σπιτιού της Βηρυτού ή της Αλεξάνδρειας.
Σε είδα σε πολλές εικόνες και παρ' όλα αυτά
Δε σε είδα να γελάς
Ή να διευθύνεις κάποια σημαντική επιχείρηση:
Ποτέ δεν είχα μια οριστική μορφή δίκη σου.
Σε βλέπω πάντα σ' ένα καφενείο
Με τη χωρίστρα σου και το μισοχαμόγελό σου
Κοιτάζοντας στα μάτια τ' αγόρια που περνάνε
Επιθυμώντας τη χαμένη λαμπρότητα των σωμάτων.
μετάφραση: Ρήγας Καππάτος
από την Γενική Ανθολογία σύγχρονης
Λατινοαμερικανικής ποίησης 1892-1975 του Ρήγα Καππάτου
εκδ. Εκάτη, 2011
.
Ποιήματα για τον Κ. Π. Καβάφη 1
.
Καβάφης
Ένας φίλος σου είπε κάποτε
Πως τα ποιήματά σου είναι σαν βάθρα
Χωρίς αγάλματα αλλά εγώ σε είδα
Να περπατάς αργά, λίγο γερτός
Ανάμεσα σε ανώνυμα μαυσωλεία και πεσμένες στήλες
Με σταυρούς και χρονολογίες δίχως ονόματα
Ένα δρομάκι που έχουν κλείσει τα χορτάρια ένα
Κι άλλο πουλί που τραγουδάνε στο θολό φως
Κάποιου λυκόφωτος.
Επίσης σε είδα -όπως σε ένα από τα ποιήματά σου-
Στεφανωμένον με χρωματιστά γυαλιά
Λουσμένον με αρώματα και σπάνιες πούδρες
Μια ανήσυχη μορφή που περικόβει τους χιτώνες της
Μόλις λουσμένους ενάντια στο λιγοστό φως
Κάποιου σπιτιού της Βηρυτού ή της Αλεξάνδρειας.
Σε είδα σε πολλές εικόνες και παρ' όλα αυτά
Δε σε είδα να γελάς
Ή να διευθύνεις κάποια σημαντική επιχείρηση:
Ποτέ δεν είχα μια οριστική μορφή δίκη σου.
Σε βλέπω πάντα σ' ένα καφενείο
Με τη χωρίστρα σου και το μισοχαμόγελό σου
Κοιτάζοντας στα μάτια τ' αγόρια που περνάνε
Επιθυμώντας τη χαμένη λαμπρότητα των σωμάτων.
μετάφραση: Ρήγας Καππάτος
από την Γενική Ανθολογία σύγχρονης
Λατινοαμερικανικής ποίησης 1892-1975 του Ρήγα Καππάτου
εκδ. Εκάτη, 2011
.
Ποιήματα για τον Κ. Π. Καβάφη 1
.
Ετικέτες Ποιήματα για τον Κ. Π. Καβάφη 2
Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012
194 ~ ο Γιώργος Χρονάς στον Νίκο Γκάτσο
*** 
Ο ποταμός ο Λούσιος
Στον Νίκο Γκάτσο
Ο ποταμός ο Λούσιος είναι αυτός
από το βουνό εδώ παίρνει το νερό του
Κανείς δεν τόνε ξέρει
κανείς δεν τόνε βλέπει
Λίγο περνάει από πέτρες
από χωράφια περνάει
Κάτι όμορφα άλογα, κάτι ελεύθερα πουλιά
ξεδιψάνε στο νερό του•
μετά πέφτει στον αρχαίο Αλφειό.
Μόνο ή μεγάλη θάλασσα που τονε δέχεται
σωπαίνει στο χαμό του.
από το βιβλίο Γιώργος Χρονάς: Αρχαία Βρέφη
(συλλογή: Οι λάμπες)
εκδ. Άκμων, 1980
.
Ετικέτες ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ, Ποιήματα για τον Νίκο Γκάτσο, Ποιήματα του Γιώργου Χρονά
Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012
193 ~ ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε για τον Χανς Καρόσσα
Rainer Maria Rilke for Hans Carossa
*** 
Για τον Hans Carossa
Ακόμα να και η δική μας η απώλεια. Κι ακόμα η λησμονιά
Που έχει ακόμα τη μορφή στο παράταιρο κράτος της μετάλλαξης.
Το αφημένο κυκλώνει. Κι είμαστε εμείς σπάνια στο μέσον
Ενός κύκλου. Και ολοτρόγυρα περιστρέφεται η μακάβρια φιγούρα.
μετάφραση: Σωτήρης Ε. Γυφτάκης
από την ανθολογία Αυστριακοί Ποιητές του 20ού αιώνα
εκδ. λεξίτυπον, 2008
.
*** 
Για τον Hans Carossa
Ακόμα να και η δική μας η απώλεια. Κι ακόμα η λησμονιά
Που έχει ακόμα τη μορφή στο παράταιρο κράτος της μετάλλαξης.
Το αφημένο κυκλώνει. Κι είμαστε εμείς σπάνια στο μέσον
Ενός κύκλου. Και ολοτρόγυρα περιστρέφεται η μακάβρια φιγούρα.
μετάφραση: Σωτήρης Ε. Γυφτάκης
από την ανθολογία Αυστριακοί Ποιητές του 20ού αιώνα
εκδ. λεξίτυπον, 2008
.
Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012
192 ~ ο Λώρενς Ντάρρελ για τον Κωνσταντίνο Π. Καβάφη
Lawrence Durrell for Constantine P. Cavafy
*** 
Καβάφης
Μου αρέσει τόσο πολύ να βλέπω τους έρωτες του γέροντα
σκανδαλώδεις, θα 'λεγε κανείς, συχνά ελεεινούς
να προβάλλουν μέσα από κάτι στίχους ισχνούς,
καλώς ή κακώς,
τα κόκαλα των ποιημάτων του να τα 'χει εκλεπτύνει μια επιθυμία
ενώ γυρνά σ' ετοιμόρροπα καπηλειά κι αναθυμάται μάτια σκοτεινά
που τα 'χει πια εξαγνίσει ο σαρκασμός μα κι η τρυφεράδα
κάτι βάρβαρων στιγμών που γίνανε ανάμνηση λαμπρή
όπως πρόλαβε και τις φύλαξε όταν το πάθος άρχισε να σβήνει αχνό.
Όχι άλλα μισόλογα: αυτόν τον άνθρωπο τον τσάκισε στο τέλος το πιοτό!
Το δάσος των σκοτεινών ματιών που αναπόλησε, —μάτια σαν από εικόνες εκκλησίας, όσα τον ακολούθησαν
σε πνιγηρά πορνεία, πάνω σε λεκιασμένα στρώματα,
ενώ το είδωλο του σώματος ξεθώριαζε θωρώντας—
κι ο έρωτας, αυτός ο δάσκαλος της απειρίας μας,
κάνουν τη γερασμένη του σάρκα να μυρμηγκιάζει ανατριχιάζοντας
καθώς αμφιβάλλει τώρα για το τι σημαίνει μεγάλη τέχνη
και συλλογιέται τους καβαλλάρηδες του πόθου,
τα βρόχια τους φουσκωμένα μ' αίμα να συρίζουν,
τις κραυγές που πνίγονταν μες στο λαχάνιασμα του,
την πανδαισία του πάθους έως θανάτου.
Να γιατί τον θεωρώ αυτόν τον άνθρωπο σπουδαίο:
Ποτέ να μην επιχειρείς το υπέρτατο αριστούργημα
—άσε τη ζωή να το κάνει αυτό. Ποτέ
μα πάντα να διαφυλάττεις την κάθε στιγμή
λεπτό προς λεπτό. Μην καταστρέφεις την αλήθεια
δέξου τα πρόστυχα τερτίπια της ψευτιάς:
μακάρι τα μαυριδερά δάχτυλα που σημάδεψαν την αγάπη του
να μπορούσε έστω μια φορά να τα κάνει τέχνη
να γίνει στίχος το αθάνατο συμβάν
—τότε είναι που θα σηκωνόταν μια όμορφη μέρα
ν' αποτινάξει τις πράξεις του σαν ξεραμένες πέτσες
αφού ήτανε πράξεις πέρα από τα μέτρα του κόσμου αυτού,
πέραν του κορεσμού
—με την αίσθηση όχι του τελεσίδικου θανάτου,
αλλά του να ξέρεις πως πεθαίνεις:
έτσι πέθανε, προσπαθώντας
όπως όλοι μέχρι την ύστατη ώρα θα μοχθούμε
κάποιες πράξεις να τις ξεφορτωθούμε.
μετάφραση: Σάκης Σερέφας
από την μικρή ανθολογία Σε ξένη γλώσσα η λύπη μας
Εκδόσεις Μπιλιέτο Παιανία, 2000
Ακόμα:
ο Λώρενς Ντάρρελ
- στο ταξιδεύοντας
- στα αυτοβιογραφικά , και
- στα λογοτεχνικά ταξίδια στον κόσμο
.
Ποιήματα για τον Κ. Π. Καβάφη 1
.
*** 
Καβάφης
Μου αρέσει τόσο πολύ να βλέπω τους έρωτες του γέροντα
σκανδαλώδεις, θα 'λεγε κανείς, συχνά ελεεινούς
να προβάλλουν μέσα από κάτι στίχους ισχνούς,
καλώς ή κακώς,
τα κόκαλα των ποιημάτων του να τα 'χει εκλεπτύνει μια επιθυμία
ενώ γυρνά σ' ετοιμόρροπα καπηλειά κι αναθυμάται μάτια σκοτεινά
που τα 'χει πια εξαγνίσει ο σαρκασμός μα κι η τρυφεράδα
κάτι βάρβαρων στιγμών που γίνανε ανάμνηση λαμπρή
όπως πρόλαβε και τις φύλαξε όταν το πάθος άρχισε να σβήνει αχνό.
Όχι άλλα μισόλογα: αυτόν τον άνθρωπο τον τσάκισε στο τέλος το πιοτό!
Το δάσος των σκοτεινών ματιών που αναπόλησε, —μάτια σαν από εικόνες εκκλησίας, όσα τον ακολούθησαν
σε πνιγηρά πορνεία, πάνω σε λεκιασμένα στρώματα,
ενώ το είδωλο του σώματος ξεθώριαζε θωρώντας—
κι ο έρωτας, αυτός ο δάσκαλος της απειρίας μας,
κάνουν τη γερασμένη του σάρκα να μυρμηγκιάζει ανατριχιάζοντας
καθώς αμφιβάλλει τώρα για το τι σημαίνει μεγάλη τέχνη
και συλλογιέται τους καβαλλάρηδες του πόθου,
τα βρόχια τους φουσκωμένα μ' αίμα να συρίζουν,
τις κραυγές που πνίγονταν μες στο λαχάνιασμα του,
την πανδαισία του πάθους έως θανάτου.
Να γιατί τον θεωρώ αυτόν τον άνθρωπο σπουδαίο:
Ποτέ να μην επιχειρείς το υπέρτατο αριστούργημα
—άσε τη ζωή να το κάνει αυτό. Ποτέ
μα πάντα να διαφυλάττεις την κάθε στιγμή
λεπτό προς λεπτό. Μην καταστρέφεις την αλήθεια
δέξου τα πρόστυχα τερτίπια της ψευτιάς:
μακάρι τα μαυριδερά δάχτυλα που σημάδεψαν την αγάπη του
να μπορούσε έστω μια φορά να τα κάνει τέχνη
να γίνει στίχος το αθάνατο συμβάν
—τότε είναι που θα σηκωνόταν μια όμορφη μέρα
ν' αποτινάξει τις πράξεις του σαν ξεραμένες πέτσες
αφού ήτανε πράξεις πέρα από τα μέτρα του κόσμου αυτού,
πέραν του κορεσμού
—με την αίσθηση όχι του τελεσίδικου θανάτου,
αλλά του να ξέρεις πως πεθαίνεις:
έτσι πέθανε, προσπαθώντας
όπως όλοι μέχρι την ύστατη ώρα θα μοχθούμε
κάποιες πράξεις να τις ξεφορτωθούμε.
μετάφραση: Σάκης Σερέφας
από την μικρή ανθολογία Σε ξένη γλώσσα η λύπη μας
Εκδόσεις Μπιλιέτο Παιανία, 2000
Ακόμα:
ο Λώρενς Ντάρρελ
- στο ταξιδεύοντας
- στα αυτοβιογραφικά , και
- στα λογοτεχνικά ταξίδια στον κόσμο
.
Ποιήματα για τον Κ. Π. Καβάφη 1
.
Ετικέτες Ποιήματα για τον Κ. Π. Καβάφη 2
Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012
191 ~ ο Τάσος Γαλάτης στον Χρίστο Ρουμελιωτάκη
*** 
Ούτις
στον Χρίστο Ρονμελιωτάκη
Mantua me genuit...
ΒΙΡΓΙΛΙΟΣ
Με γέννησαν η Ζούρτσα και το Αργοστόλι
μεγάλωσα στην Καλογραίζα και στους Ποδαράδες
έκανα δάσκαλος επάνω στα βουνά.
Θα ήθελα κι εγώ, σαν τον κύκνο της Μάντουας
να είχα τραγουδήσει βοσκούς, αγρούς και ήρωες
όπως, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο
εθαλλαν τότε ακόμη
όταν άνοιγαν στο φως τα βρεφικά μου μάτια.
Οι παιδικοί μου φίλοι και συμμαθητές
που οι πατεράδες τους δούλευαν στα λιγνιτωρυχεία
και οι μανάδες τους στα υφαντουργεία του Μουταλάσκη
μπορούν να είναι μάρτυρες
αν εξακολουθούν να θυμούνται
τις σχολικές μας εκδρομές πεζή στα Μάρμαρα
ή με το φορτηγό στο Σούνιο και στην Πεντέλη.
Δεν πρόλαβα
πάει καιρός που όλα τούτα πνίγηκαν
στο βόμβο και στους καπνούς της λεωφόρου.
Δεν έχω πια πατρίδα, δεν πιστεύω σε θεούς
ούτε γνωρίζω ακριβώς ποιος είμαι
στο τέρας του καιρού
που μ' έχει φυλακίσει στη σπηλιά του
σαν με ρωτάει απαντάω ανυπόκριτα Ούτις.
από το βιβλίο Τάσος Γαλάτης: Ανιπτόποδες και σφενδονήτες
(συλλογή: Ρωμέικο εικονοστάσι)
εκδ. Γαβριηλίδης, 2005
.
Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012
190 ~ ο Ρήγας Γκόλφης για τον Μιλτιάδη Μαλακάση
*** 
Μαλακάσης
Βαθύς, χαριτωμένος στίχος μας υψώνει
στους λυρικούς της σκέψης ουρανούς.
Μες στην καρδιά φωλιάζεις, έρμο αηδόνι,
να σε πλανεύη το αίστημα κι' ο νους.
Γητειές εδώ να κελαδής κ' εκεί φαρμάκια,
και να τα διαπερνά όλα, φως, ο λογισμός.
Της λιμνοθάλασσας πατρίδας μας πνοές κρινάκια,
ξεδιαλυμένος είστε πια χρησμός.
Συντρίμια ερώτων να ιστορής και καλοκαίρια
με αγάπες - μέθη, πόνος και φιλί -
σπαταλημένα κι' όμως πάντ' ακέρια
στου πάθους μας τ' αράγιστο γυαλί.
Και με τη μούσα να ιλαρώνης τη στενή μας ζήση
πέρ' από τις νοσταλγικές χαρές και τους θυμούς,
μα τον αιώνιο άνθρωπο νάχης τραγουδήσει
μες στους μεσολογγίτικους καημούς.
Κ' έτσι αλαφρές, αχνές, παραμυθένιες,
παιχνίδια σοβαρά και παιδιάτικά μια - μια,
να περνούν και να μισεύουν πίκρες κι' έννοιες
στης θύμησής μας τη γλυκειά ερημιά.
Α, η τέχνη αυτή η αθάνατη της λύρας
μ' όλα τα ξωτικά τα μυστικά της, να!
πώς απ' το φόβο μάς λυτρώνει άγνωστης μοίρας
και με τα φίλτρα της πώς μας ξαναγεννά...
από την Νέα Εστία, τχ.384
1 Ιουνίου 1943
(αρχείο ΕΚΕΒΙ)
από την Παπαχαραλάμπειο Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπάκτου:
- Ρήγας Γκόλφης
- Μιλτιάδης Μαλακάσης
.
Ετικέτες ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΜΑΛΑΚΑΣΗΣ, Ποιήματα για τον Μιλτιάδη Μαλακάση, ΡΗΓΑΣ ΓΚΟΛΦΗΣ
Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012
189 ~ ο Κωστής Παλαμάς για τον Συλί Πρυντόμ
Kostis Palamas for Sully Prudhomme
*** 
Sully Prudhomme
Μόλις τo μνήμα σ' έκλεισε, και πριν ακόμα φτάση
απάνου από το μνήμα σου να ξεφυτρώσ' η χλόη,
μια Μούσα ήρθε και κάθησε στο μνήμα σου αποπάνω'
Πολυμνία τάχα ή Ερατώ, Καλλιόπη για Ουρανία;
Πολυμνία μήτε, ούδ' Ερατώ, Καλλιόπη ή Ουρανία.
Δεν ξέρω αν είχε κι όνομα, κορώνα δε φορούσε,
μια Μούσα, και δεν έλαμπε και λύρα δεν κρατούσε,
αστόλιστη κι αφάνταχτη, στα γκρίζα τυλιμένη,
κ' έσφιγγε το 'να χέρι της γραμματικού κοντύλι,
σ' ένα δεφτέρι σκύβοντας, και δεν καλονοούσες,
δουλεύτρα του λογαριασμού κι αν είτανε ή του στίχου.
Και τ' άλλο χέρι αγκάλιαζε δροσάτους μενεξέδες
και τόσο βαθιογάλαζους που φαντάζανε μαύροι.
Μα η δύναμη στα μάτια της, και η χάρη στο γραμμένο
στόμα με τα χειλάκια του, τρεμουλιαστό μπουμπούκι
κι ανήσυχο και σιγαλό, σαν όλα τα μεγάλα
του κόσμου αργορωτήματα, δίχως απόκριση όλα.
Μα η δύναμη στα μάτια της που βλέπαν και δε βλέπαν,
στα μάτια τα λυπητερά, δακρυοπνιμένα μάτια,
που φέγγαν μύρια αχνόφεγγα και χρώμα λες δεν είχαν,
και αφίλητα και ακοίμιστα και πάντα γυρισμένα
στον ουρανό το μέσα μας πιό απέραντο απ' τον άλλο...
Ω Μούσα, εσύ των είκοσι χρονώ μου η ερωμένη!
Και κάτω από τα πόδια της τα κουρασμένα, ω ξένη,
τώρα η ζωή μου σα γρικά να τρίζουνε τα φύλλα
τα χρυσά του χινόπωρου, δε σε ξεχάνει, ω Μούσα!
1907
Κωστή Παλαμά, Άπαντα, τόμος 5ος.
εκδ. Μπίρη, 1972
ακόμα:
- ο Συλί Προυντόμ στους νομπελίστες της λογοτεχνίας
- o Κωστής Παλαμάς στα Αυτοβιογραφικά
- o Κωστής Παλαμάς στο γράμμα σε χαρτί
.
*** 
Sully Prudhomme
Μόλις τo μνήμα σ' έκλεισε, και πριν ακόμα φτάση
απάνου από το μνήμα σου να ξεφυτρώσ' η χλόη,
μια Μούσα ήρθε και κάθησε στο μνήμα σου αποπάνω'
Πολυμνία τάχα ή Ερατώ, Καλλιόπη για Ουρανία;
Πολυμνία μήτε, ούδ' Ερατώ, Καλλιόπη ή Ουρανία.
Δεν ξέρω αν είχε κι όνομα, κορώνα δε φορούσε,
μια Μούσα, και δεν έλαμπε και λύρα δεν κρατούσε,
αστόλιστη κι αφάνταχτη, στα γκρίζα τυλιμένη,
κ' έσφιγγε το 'να χέρι της γραμματικού κοντύλι,
σ' ένα δεφτέρι σκύβοντας, και δεν καλονοούσες,
δουλεύτρα του λογαριασμού κι αν είτανε ή του στίχου.
Και τ' άλλο χέρι αγκάλιαζε δροσάτους μενεξέδες
και τόσο βαθιογάλαζους που φαντάζανε μαύροι.
Μα η δύναμη στα μάτια της, και η χάρη στο γραμμένο
στόμα με τα χειλάκια του, τρεμουλιαστό μπουμπούκι
κι ανήσυχο και σιγαλό, σαν όλα τα μεγάλα
του κόσμου αργορωτήματα, δίχως απόκριση όλα.
Μα η δύναμη στα μάτια της που βλέπαν και δε βλέπαν,
στα μάτια τα λυπητερά, δακρυοπνιμένα μάτια,
που φέγγαν μύρια αχνόφεγγα και χρώμα λες δεν είχαν,
και αφίλητα και ακοίμιστα και πάντα γυρισμένα
στον ουρανό το μέσα μας πιό απέραντο απ' τον άλλο...
Ω Μούσα, εσύ των είκοσι χρονώ μου η ερωμένη!
Και κάτω από τα πόδια της τα κουρασμένα, ω ξένη,
τώρα η ζωή μου σα γρικά να τρίζουνε τα φύλλα
τα χρυσά του χινόπωρου, δε σε ξεχάνει, ω Μούσα!
1907
Κωστή Παλαμά, Άπαντα, τόμος 5ος.
εκδ. Μπίρη, 1972
ακόμα:
- ο Συλί Προυντόμ στους νομπελίστες της λογοτεχνίας
- o Κωστής Παλαμάς στα Αυτοβιογραφικά
- o Κωστής Παλαμάς στο γράμμα σε χαρτί
.
Ετικέτες ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ, Ποιήματα του Κωστή Παλαμά
Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012
188 ~ ο Μιλτιάδης Μαλακάσης στον Ρώμο Φιλύρα
*** 
Ρώμος Φιλύρας
Ίσκιοι μάς τριγυρίζουν και φαντάσματα'
μα όλα τα ωραία και μάταια του κόσμου αυτού του θλιβερού
ρυθμούς τα κάνεις θριαμβικούς, ύμνους και άσματα,
έξω από διάστημα και πλάνεμα καιρού...
Ήρωας και θύμα είσαι μονάχος σου, τα ινδάλματα
της φαντασίας σου παίρνουν άπιαστες μορφές,
ξέφευγα σχήματα, στα φτεροκρούσματα και στ' άλματα
του Πήγασου, που σ' όποιες σου λάμπουν στροφές.
Τι συγκινεί τάχα βαθύτερα καθένα μας,
το ψέμα, η αλήθεια, τ' όνειρο, η ζωή;
Ω πώς ταράζονται άξαφνα τα φρένα μας,
στον καταρράχτη στίχο σου που αντιβοεί!
Και ποιο που μας σκλαβώνει, ποιο πλεούμενο,
καράβι που τα πέλαγα τα ερωτικά νικά,
σαν το δικό σου λυπημένο και χαρούμενο,
που πιάνει σ' ακρογιάλια μαγικά;
Νεράιδες όλα γίνονται τ' αφρόνερα,
λάμιες τα κρούσταλλα των ρουμανιών τα κρεμαστά,
οι Αμαδριάδες και οι Νυφάδες μέσα στον Ερα-
λδικό σου κύκλο, πλάσματα υπαρχτά.
Και οραματίζεσαι, όπως εμψυχώνονται,
βασιλοπούλες, γαλαζοαίματες, ωραίες, αβρές,
κι απ' την αδιάφορη ζωή των ανυψώνονται
κι αυτές σε σύμβολα, λαχτάρες και χαρές.
Ο θεατρίνος της ζωής σου κι ο πιερρότος σου,
τι σαρκασμός, μα και τι σάτυρα φαρμακερή!
Κι αν με πικρό ένα χάχανο πληγώνει ο πρώτος σου,
ο δεύτερός σου πιο κατάκαρδα βαρεί.
Από χαρτόνι και φιορόχαρτα πόσα άλλα γύρα σου
φκιάνεις κουκλιά και με τι πάθος τα κρατείς!
Πώς τα κουνάς και πώς τα παίζεις με τη μοίρα σου
την τραγική χαροπαλεύοντας σαν ποιητής...
από την Βασική Βιβλιοθήκη, τμ. 29ος
εκδ. Αετός, 1954
[σημ: στα ποιήματα διατηρείται η ορθογραφία, η στίξη
και ο συλλαβισμός των πηγών που χρησιμοποιώ]
.
Ετικέτες ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΜΑΛΑΚΑΣΗΣ, Ποιήματα του Μιλτιάδη Μαλακάση, ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ
Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012
187 ~ Ο Κωστής Παλαμάς στον Μιλτιάδη Μαλακάση (β)
*** 
Στον ποιητή Μ. Μαλακάση
Και καβαλλάρης πέρναγες, ξανθόμαλλο παιδάκι,
και τάραζε το διάβα σου το σιγαλό σοκκάκι,
στα πράσινα παράθυρα και πίσω απ' τα καφάσια
να σ' αγναντέψουν τρέχανε τ' απάρθενα κοράσια.
Τώρα ο καιρός ξεφούντωσε τα φουντωτά μαλλιά σου
και την ξανθή ξεθώριασε θωριά σου,
και στρατολάτης πέρασες αλλού και ταξιδεύεις'
μα τώρα ευγενικώτερο φαρί καβαλλικεύεις,
και τ' άλογό σου φτερωτό, και πας να το ποτίσης
με το νερό της Κασταλίας της βρύσης.
Κωστή Παλαμά, Άπαντα, τόμος 5ος.
εκδ. Μπίρη, 1972
ακόμα:
- o Κωστής Παλαμάς στα Αυτοβιογραφικά
- o Κωστής Παλαμάς στο γράμμα σε χαρτί
.
Ετικέτες ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ, ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΜΑΛΑΚΑΣΗΣ, Ποιήματα για τον Μιλτιάδη Μαλακάση, Ποιήματα του Κωστή Παλαμά
Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011
186 ~ ο Γιώργος Λαμπράκος για τον Νίκο Καρούζο
«Οδός Καρούζου»
Παιδάκι ήμουν Νίκο
όταν σε κέρδιζε το Γαλάζιο
και δεν πρόφτασα να σε γνωρίσω
(αν και τους Ποιητές
πρέπει να τους γνωρίζουμε
μόνο απ' τα ποιήματα.)
Αν όμως συναντιόμασταν
(με τρόπο σαφώς μεταφυσικό)
θα σε κέρναγα κάτι ουζάκια
που θ' άνοιγαν το Μαύρο σου Στήθος
ώστε να δω όλες τις λύσεις
στις απορίες που μου γέννησε.
Θα μάθαινα γιατί μας κοροϊδεύει ο Χρόνος
ποια λύση προσφέρει το Έαρ
τι σημαίνει μοβ και τι γαλάζιο
γιατί δεν χορταίνουν τα Ιδανικά.
Θα με δίδασκες επίσης
πότε να κατεβάζω τον διακόπτη του Νου
ή τι να κάνω για να μην καταλήξω
καθιστόζωο
ή γραφειόσαυρος.
Θα σε ρώταγα ακόμη
αν μπορώ να γίνω Ποιητής
χωρίς να υποφέρω,
γιατί η θλίψη είναι σχολείο
(και γιατί δεν την καταργούν!)
Τώρα όμως βουίζεις στον ουρανό
μοναξιάρη και τρελόσωστε Νίκο
την ώρα που τα ποιήματα σου
βουίζουν στο μυαλό μου
που είναι γιαπωνέζικο
σαν το δικό σου.
Αθήνα, 2004
από τον Μανδραγόρα, τχ. 44
Μάιος 2011
.
Παιδάκι ήμουν Νίκο
όταν σε κέρδιζε το Γαλάζιο
και δεν πρόφτασα να σε γνωρίσω
(αν και τους Ποιητές
πρέπει να τους γνωρίζουμε
μόνο απ' τα ποιήματα.)
Αν όμως συναντιόμασταν
(με τρόπο σαφώς μεταφυσικό)
θα σε κέρναγα κάτι ουζάκια
που θ' άνοιγαν το Μαύρο σου Στήθος
ώστε να δω όλες τις λύσεις
στις απορίες που μου γέννησε.
Θα μάθαινα γιατί μας κοροϊδεύει ο Χρόνος
ποια λύση προσφέρει το Έαρ
τι σημαίνει μοβ και τι γαλάζιο
γιατί δεν χορταίνουν τα Ιδανικά.
Θα με δίδασκες επίσης
πότε να κατεβάζω τον διακόπτη του Νου
ή τι να κάνω για να μην καταλήξω
καθιστόζωο
ή γραφειόσαυρος.
Θα σε ρώταγα ακόμη
αν μπορώ να γίνω Ποιητής
χωρίς να υποφέρω,
γιατί η θλίψη είναι σχολείο
(και γιατί δεν την καταργούν!)
Τώρα όμως βουίζεις στον ουρανό
μοναξιάρη και τρελόσωστε Νίκο
την ώρα που τα ποιήματα σου
βουίζουν στο μυαλό μου
που είναι γιαπωνέζικο
σαν το δικό σου.
Αθήνα, 2004
από τον Μανδραγόρα, τχ. 44
Μάιος 2011
.
Ετικέτες ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ, Ποιήματα για τον Νίκο Καρούζο
Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011
185 ~ ο Πάολο Ιασβίλι για τον Αρθούρο Ρεμπώ
Paolo Iashvili for Arthur Rimbaud
*** 
Αρθούρος Ρεμπώ
Άνθρωπε φωτεινέ! Μεγαλομάρτυρα της ποίησης
Από τη στόφα του Χριστού χωρίς ανάσταση
Το βιαστικό σου βήμα, καλπάζοντας στη ράχη της Ευρώπης
Στον ουρανό σημάδι όπως του λαμπερού ελαφιού το σάλτο.
Θείο πλάσμα, στο Παρίσι των ειδώλων
Έλαμψες πάνω στα καλντερίμια ήλιος πρωτόφαντος
Σαν βασιλιάς μετά από 'να θρίαμβο παράτησες τις λέξεις
Και μόνον η ομορφιά, η άσπιλη, έμεινε κραταιή.
Ανταύγειες χρυσαφένιες φορτωμένος στο μεθυσμένο σου καράβι
Κάτεχες με άνεση την τέχνη να πλανιέσαι
Αρθούρος ο σακάτης! Σαν οδηγό ζητάει ο ποιητής πίσω σου να 'ρθει
Αν όχι, σκόνη θα γινούνε το μάρμαρο και το ρουμπίνι.
Ήρθε ο καιρός των οδυρμών και των κιοτήδων η εποχή
Εκρήχτηκαν τα λιπαρά της γριάς Ευρώπης σπλάχνα.
Νίκησες με τους καβγάδες σου, τ' αλισβερίσια και τα περπατήματά σου
Ρεμπώ της δικαιοσύνης! Να κατοικήσω θέλω εντός σου.
პაოლო იაშვილი
μετάφραση από τα γεωργιανά: Άνι Τσικοβάνι
απόδοση στα ελληνικά: Δημήτρης Νόλλας
από την Ανθολογία Γεωργιανής Ποίησης, 19ος-20ός αιώνας
Εκδόσεις: Καστανιώτης, 2001, με την χορηγία του Υπ. Πολιτισμού
Ακόμα:
- Πάολο Ιασβίλι: Τα κουρασμένα μάτια ζητούν τον ύπνο,
στη λέσχη αυτοκτόνων λογοτεχνών
.
*** 
Αρθούρος Ρεμπώ
Άνθρωπε φωτεινέ! Μεγαλομάρτυρα της ποίησης
Από τη στόφα του Χριστού χωρίς ανάσταση
Το βιαστικό σου βήμα, καλπάζοντας στη ράχη της Ευρώπης
Στον ουρανό σημάδι όπως του λαμπερού ελαφιού το σάλτο.
Θείο πλάσμα, στο Παρίσι των ειδώλων
Έλαμψες πάνω στα καλντερίμια ήλιος πρωτόφαντος
Σαν βασιλιάς μετά από 'να θρίαμβο παράτησες τις λέξεις
Και μόνον η ομορφιά, η άσπιλη, έμεινε κραταιή.
Ανταύγειες χρυσαφένιες φορτωμένος στο μεθυσμένο σου καράβι
Κάτεχες με άνεση την τέχνη να πλανιέσαι
Αρθούρος ο σακάτης! Σαν οδηγό ζητάει ο ποιητής πίσω σου να 'ρθει
Αν όχι, σκόνη θα γινούνε το μάρμαρο και το ρουμπίνι.
Ήρθε ο καιρός των οδυρμών και των κιοτήδων η εποχή
Εκρήχτηκαν τα λιπαρά της γριάς Ευρώπης σπλάχνα.
Νίκησες με τους καβγάδες σου, τ' αλισβερίσια και τα περπατήματά σου
Ρεμπώ της δικαιοσύνης! Να κατοικήσω θέλω εντός σου.
პაოლო იაშვილი
μετάφραση από τα γεωργιανά: Άνι Τσικοβάνι
απόδοση στα ελληνικά: Δημήτρης Νόλλας
από την Ανθολογία Γεωργιανής Ποίησης, 19ος-20ός αιώνας
Εκδόσεις: Καστανιώτης, 2001, με την χορηγία του Υπ. Πολιτισμού
Ακόμα:
- Πάολο Ιασβίλι: Τα κουρασμένα μάτια ζητούν τον ύπνο,
στη λέσχη αυτοκτόνων λογοτεχνών
.
