ποίημα για σένα

ποίημα για σένα

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

245 ~ ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης στην Ειρήνη Δεντρινού

***

Τραγούδα ψάλλε πάλι στο προστάζει
Κι ας τήζεσαι κι ας λιώνεις απ' τη θλίψη
Με μια γλυκειά ματιά θα σ' ανταμείψει
Που αχ! πλιο πικρό θα κάμει το μαράζι
Κι αν υποφέρνεις τόσο τι πειράζει
Τι πειράζει αν το πάθος σε συντρίψει
Δεν πρέπει το τραγούδι να της λείψει
Θέλει μ' αυτό η κυρά να διασκεδάζει
Κι ύμνο ποτέ χαράς δε θα τονίσει
Η λύρα μου που αδιάκοπα την κρούω
Τέτοια κυρά γιατί θα μ' αγαπήσει;
Ευτυχισμένους άλλους θε ν' ακούω
Πικρό για με κι η αγάπη είναι μαρτύριο


από το βιβλίο Κωνσταντίνος Θεοτόκης, Τα Σονέτα
εκδ. Ωκεανίδα, 1999

.

Ετικέτες

27.3.14 0 comments

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014

244 ~ η Ειρήνη Δεντρινού στον Κωνσταντίνο Θεοτόκη

***

Ατίμητο είναι ο στίχος σου πετράδι
Με τη θεϊκιά σου λάμψη που φωτίζει
Κι αυτόν τον ολοσκότεινο τον Άδη
Θωρείς τον σαν τ' αγρίμι που μανίζει
Μα και τον νιώθεις τρυφερό σαν χάδι
Την παραδείσια γλύκα να χαρίζει
Σε άτεχνο δεν θρονιάζεται ρημάδι
Μα σε ναό υπερκόσμιο αντιφεγγίζει
Γοργά κυλούν οι στίχοι σου σα ρέμα
Δροσίζοντας και τ' άγονο το χώμα
Κι είναι γραμμένοι όλο με σάρκα κι αίμα
Τι σου γράφει της μοίρας το βιβλίο
Ποιος ξέρει. Μα τραγούδα ψάλλε ακόμα
Για σε κι ο πόνος είναι μεγαλείο

* ποίημα δημοσιευμένο στην συλλογή της Ειρήνης Α. Δεντρινού "Σονέττα"
έκδοση Γραμμάτων Αλεξανδρείας, 1916


από το βιβλίο Κωνσταντίνος Θεοτόκης, Τα Σονέτα
εκδ. Ωκεανίδα, 1999

.
15.3.14 0 comments

Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

243 ~ ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης στον Ιάκωβο Πολυλά

***

Στον Ιάκωβο Πολυλά
όταν εμετάφρασε τον Αμλέτο


Στην άπειρη του Σαίξπηρ φαντασία
Πετούμενος φανέρωσες τα βάθη
Του πέλαγου στην ύστερη Δανία
Και χιονισμένο τάφο ήρωα που εχάθη.

Μπρος του αντηχάει η φωνή της σκιάς του αγία:
«Πρέπει κι η Ελλάδα τη δόξα μου να μάθει
Να 'χει στη γη της δόξας η Οφηλία
Μνήμη λαμπρή για τα δεινά της πάθη

Τ' είναι κι αυτή αδελφή της Αντιγόνης
Κι ο Σαίξπηρ, αδελφός του Σοφοκλέα,
Μιας άλλης καταράστηκε θεάς το θρόνο

Που τον άγριο θυμό της Τεισιφόνης
Για το έγκλημα Κεινής και του Φονέα
Έσυρε ευτύς και σβήστηκε στο χρόνο.»


από το βιβλίο Κωνσταντίνος Θεοτόκης, Τα Σονέτα
εκδ. Ωκεανίδα, 1999

Ετικέτες

2.3.14 0 comments

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

242 - ο Ηλίας Λάγιος στον Νάσο Βαγενά

***

Requiem
στον Νάσο Βαγενά

Ιδού, λοιπόν εγώ, φτασμένος
εκεί που σώθηκαν τα νιάτα μου. Μην έχοντας
τίποτε για δικό μου, μην κατέχοντας
καν υλικά αγαθά. Ν' αναλογίζομαι το τίμημα
της άλλοτε χαράς. Ζυγίζοντας και κρίνοντας
τις πράξεις και τα έργα μου.
Ζυγίζοντας και κρίνοντας.
Ιδού, λοιπόν εγώ, το χίλια εννιακόσια ενενήντα επτά, να προσμετρώ
τους φίλους μου, στα δάχτυλα των δυο χεριών.
(Ίσως είχα, το πάλαι, αναφερθεί σ' αυτό το σκυθρωπό αξίωμα:
ήμερα άρτου και οίνου και άλατος vitae et mortis).
Ω σκοτάδι, σκοτάδι, σκοτάδι,
στριγγή πνευματική καταχνιά, άναστρε θόλε, ευλογημένη
δύναμη πού ήσουν κι όχι πια, φτωχή κι αλλοιωμένη
υπόμνηση της δύναμης, φωνή που υπομένει,
κουλή, ταγκισμένη φωνή, χρυσοκέντητο ξεσκισμένο υφάδι,
γρατσουνισμένη πυρά, λιγδιασμένη πηγή, σταματημένο χάδι,
μαρτυρικό κι ανήμπορο, νέκυιο σημάδι,
ανύποπτη έκταση των χεριών στην οικουμένη.
(Μουζικούλες, 1997)

από την Ακτή, τχ. 49
Χειμώνας 2001

.
19.2.14 0 comments

Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2014

241 ~ ο Κωστής Παλαμάς για τον Ηλία Βουτιερίδη

***

Για τον "Προσκυνητή" του

Προσκυνητής ακούμπησε στης Πολιτείας την πόρτα,
δειλά χτυπάει με το ραβδί, βουβή στον ώμο η λύρα,
κυπαρισσένιο το ραβδί κ' ελεφαντένια η λύρα.
«Άνοιξε μάννα, γύρισα, βαρέθηκα τα ξένα!"
Στριγγιά φωνή αποκρίθηκε μέσ' απ' το καστρoπόρτι:
"Εδώ τραγούδια δε λαλούν, εδώ βροντάν τουφέκια'
ω στερνοπαίδι του όνειρου, των έργων εδώ η μάννα».
Προσκυνητής ξεκρέμασε τη λύρα, το τραγούδι
σαν το ποτάμι φούσκωσε στης Πολιτείας την πόρτα,
κι άνοιξε η πόρτα διάπλατη, κι όχι απ' ανθρώπου χέρι,
και γοργοτάραξε σεισμός κυκλώπικο το κάστρο.
Προσκυνητής μπροστά τραβάει στην Πολιτεία και μπαίνει
και το ραβδί του σκήπτρο είναι και η λύρα του κορώνα.
Του στρώνουν οι τριανταφυλλιές το δρόμο να περάση,
και τ' αηδονάκια τ' Απριλιού τού λένε: «Καλώς ήρθες!
Όπου τραγούδια δε λαλούν, σωπαίνουν τα τουφέκια.
Τα στερνοπαίδια τού όνειρου, των έργων οι σποριάδες!»
1907


Κωστή Παλαμά Άπαντα, τόμος 5ος.
εκδ. Μπίρη, 1972 (με την επιμέλεια του Ιδρύματος Κωστή Παλαμά)


ακόμα:
Ο Κωστής Παλαμάς
- στα Αυτοβιογραφικά,
- στo γράμμα σε χαρτί, και
- στα λογοτεχνικά ταξίδια στον κόσμο
.

Ετικέτες

7.2.14 0 comments

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

240 ~ ο Λουίς Αντόνιο ντε Βιγένα για τον Γάιο Βαλέριο Κάτουλλο

Luis Antonio de Villena for Gaius Valerius Catullus

***

Αφιέρωμα στον Κάτουλο απ' τη Βερόνα

Το σφαιριστήριο είναι μια σάλα μαγική
όπου ταπέτα πράσινα και φώτα σιωπηλά
μπερδεύονται με μηχανές που μπαρουτοκαπνίζουν
τύχες με σφαίρες ατσαλένιες
και γελαστά κορίτσια. Όπου πυροβολείς
πίσω από κρύσταλλα σε λαγούς σαλταδόρους
και πελώριες αρκούδες που βρουχιώνται. Ένα μέρος
όπου συχνάζοντας περνάει προκλητικά
η Ομορφιά. Όπως εσύ περνάς και παίζεις
μ' αυτό ή μ' εκείνο, μ' απονιά
εφηβική, αργοπορώντας τα μαύρα μαλλιά σου
και το μαύρο νεαρότατό σου βλέμμα
και τα σβέλτα σου εξαίσια πόδια.
Της Ομορφιας πειρασμέ, δεν είναι δύσκολο
να φαντασθώ το ηδονικό κορμί σου
απαλό στο στρωσίδι. Προσφερμένο
σε μια τέλεια γυμνότητα βουβή
και συνένοχη. Εσύ, ντελικάτη Ομορφιά,
που ανάμεσα περνάς απ' τα μπιλιάρδα,
ψάχνοντας για τον πιο καλό τσοπάνο ή για το δόσιμο
μετά απ' το τυχερό παιγνίδι και το πιοτό, απλόχερα.

* * *

Τι παράξενο δώρο η Ομορφιά;
Το ξέρει όποιος την έχει; Πούθε προέρχεται,
πώς γεννιέται, γιατί μουντή είναι τόσο
η γέννα της και τόσο ανόμοιοι οι κάτοχοί της;
Πού χρωστάει τη μαγεία της και πώς
μπορεί να ξεπροβάλλει μες στην πυκνή μυρουδιά κάποιων μπιλιάρδων;

μετάφραση: Ηλίας Ματθαίου


από την ανθολογία Σύγχρονη Ισπανική Ποίηση
εκδ. Γνώση, 1989

23.1.14 0 comments

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

239 ~ ο Κωστής Παλαμάς για τον Άγγελο Σικελιανό (β)

***

Μ' αρμάτωσες με το μανδύα τον ιερό μιας πίστης.
Όμως εσύ είσαι ο ιερός, ποιητής, ασκητής, μύστης.
Μα πώς να σου παρασταθώ, και πώς μ' εσέ να τρέξω;
Στα πάντα μέσα βρίσκεσαι, κι είμαι στα πάντα απ’ έξω.

(Ιούνιος 1937)


από την Νέα Εστία, τχ. 936
1 Ιουλίου 1966
(αρχείο ΕΚΕΒΙ)



ακόμα:
Ο Κωστής Παλαμάς
- στα Αυτοβιογραφικά,
- στo γράμμα σε χαρτί, και
- στα λογοτεχνικά ταξίδια στον κόσμο
.

Ετικέτες , , ,

10.1.14 0 comments

Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

238 ~ ο Κωστής Παλαμάς στον Παύλο Νιρβάνα

***

Επίλογος
Πέτρω Κ. Αποστολίδη

Φτωχά γεννάς τραγούδια, πατρίς, φτωχή μητέρα!
Μικρά πουλιά πετούνε μέσ' σε κλουβί στενό,
Οι σταυραϊτοί γυρεύουν ελεύθερον αέρα
Κι' απέραντο ουρανό.

Της αρχοντιάς ο λύχνος ο κρυσταλλένιος φέρνει
Ατάραχη, περίσσια, λευκή φεγγοβολή,
Της φτώχιας το λυχνάρι κάθε πνοή το δέρνει,
Δαδί με λάμψι 'λίγη και με καπνό πολύ.

Όμως θα 'ρθή μια 'μέρα που η πατρίς, μεγάλη,
Τη γλώσσα τη μεγάλη θα βρή μέσ' 'ς την καρδιά
Και θέ να έχουν ταίρι του κλέφτ' οι στίχοι πάλι
Κ' οι Πίνδαροι παιδιά!

Ω ποιηταί που τότε γλυκά θα τραγουδάτε,
—Τι χρόνια μακρυσμένα, τι όνειρο χρυσό!—
Που δε' θα είν' οι δάφνες πικρές και θα τρυγάτε
Αμάραντα τα ρόδα 'ψηλά 'ς τον Παρνασσό,

Ω! μη μας λησμονήτε! Κ' εμείς για σας, αηδόνια,
Φυτέψαμε τις δάφνες και τις τριανταφυλλιές.
Βαστάξαμε κι' αγκάθια εμείς και καταφρόνια,
Για να 'χετε σεις τ' άνθη και τις μοσχοβολιές.

1885


Κωστή Παλαμά Άπαντα, τόμος 1ος.
εκδ. Μπίρη, 1972 (με την επιμέλεια του Ιδρύματος Κωστή Παλαμά)


 [Σημ: Πέτρος Κ. Αποστολίδης είναι το πραγματικό όνομα του Παύλου Νιρβάνα]


ακόμα:
Ο Κωστής Παλαμάς
- στα Αυτοβιογραφικά,
- στo γράμμα σε χαρτί, και
- στα λογοτεχνικά ταξίδια στον κόσμο
.

Ετικέτες

28.12.13 0 comments

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

237 ~ ο Νίκος Παππάς για τον Βλάντιμιρ Μαγιακόφσκυ

Nikos Pappas for Vladimir Mayakovsky

***

Ένα κομμάτι γης

[....]
Μαγιακόφσκυ Μαγιακόφσκυ!
«λεπτοκαμωμένοι κι' απαραίτητοι οι στίχοι μας σαν οδοντογλυφίδες»
για να κρατάμε διάτρητο τον ουρανό μας
έναν ουρανό από χιλιόχρονη λύπη
Βλαδίμηρε η σφαίρα σου με βρήκε εδώ στο κεφάλι
όταν είμουνα στα χίλια εννηακόσια τριάντα
είκοσι χρονώ ποιητής
χωρίς να γνωρίζω ούτε εσένα ούτε την ποίηση.

Στρατιώτες της μελλοντικής ποίησης
πότε θα μας απαλλάξετε από το Διονύσιο Σολωμό μας;
πλακώνει τις ημέρες μας
σκεπάζει τα νεανικά μας χρόνια
ζήτω ή ολόγυμνη ποίηση ανοιχτή σαν καράβι
ζήτω τα παιδιά πού πέθαναν για τα βήματα της
ζήτω οι στίχοι πού δε γράφτηκαν με τα μέτρα σας.
... ... ...

από το βιβλίο του Νίκου Παππά Τα παραμύθια του υπνοβάτη
Αθήνα, 1948


ακόμα:
o Βλάντιμιρ Μαγιακόφσκι
- στο χωρίς άλλη αναβολή και
- στο γράμμα σε χαρτί
.

Ετικέτες

15.12.13 0 comments

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

236 ~ ο Ιωάννης Καρασούτσας για την Σαπφώ

Της Ασιάτιδος Αιολίδος
εις τας ακτάς και εις σε το είδος
καλή επίσης, ω Ιωνία,
ιερών έστη ποτέ χορεία
αοιδών, μέλος δια στομάτων
κάλλιστον πνέουσα αθανάτων,
ως μελαμφύλλων εντός δενδρώνων
μουσικών άμιλλαι αηδόνων.
Αλλά εις πάθος, εις πυρ, εις γόους
λιγείς, εις έρωτας πολυθρόους
πολύ τους άλλους ενίκα μία
πάντας, η θήλεια η Λεσβία
Του θνητού μέρους και επιγείου
αυτής τα κάλλη ως ηφαιστείου
επ' όρους βάλλοντες ήσαν κήποι,
υφ' ους ο Έρως εμυδροκτύπει.
Εις θνητός, άφρων θνητός, αγκάλας
κ' έρωτ' απέβαλ' εκείνης τάλας
δι' ην τρισμάκαρ ο αιών όστις,
ανταυγασθείς εκ της λάμψεώς της,
να εόπη δύναται φιλοτίμου
πλήρης μανίας, είν' ιδική μου!
Αλλά εκείνη, φευ εν ανίαις
κ' εν καταισχύνη και εν μανίαις,
οικτρά και μόνη από του βράχου
τούτου, εντός του πολυτάραχου
έπιπτε κύματος πελαγίου,
πολυτάραχου έρμαιον βίου.
Εκεί η βάρβιτος συνετρίβη,
κ' η αοιδός κ' η ματαία ήβη,
κ' ο δεινός έρως με την καρδίαν,
και η  πνοή με την αρμονίαν !
Και τώρα όταν φαιδρά γαλήνη
τα γλαυκά κύματα απαλύνη,
εις το ρεμβάζον όμμ' ανατέλλει
πολλάκις ως τις λεπτή νεφέλη,
αμυδροί, άμορφοι χαρακτήρες,
σκιά βλεφάρων, ευπήχεις χείρες,
μέλαιναι κόμαι περί αυχένα
λευκόν, πλην όλα συγκεχυμένα.
Ομίχλη, είδωλον εκ δακρύων,
σχήμα αμφίβολον το οποίον
έν' βλέμμα δεύτερον αφανίζει,
και πάλιν άλλο επανακτίζει.
Αυτή η θάλασσα η γελώσα
δακρύων είναι κάλπη, οπόσα
έρρευσαν έκπαλαι εις το κύμα,
της πολυτλήμονος κόρης μνήμα,
οπόσα έρρευσαν και θα ρέουν
ενόσω ναύται τον πόντον πλέουν,
και ατενίζουν προς την Λευκάδα,
την θαλασσόβρεκτον Ναϊάδα.
Και της εμής καρδιοδονήτου
στεναγμός έπνευσεν εις βαρβίτου,
και ανεμίχθη με τους αέρας
Ασθενές Μούσης αδελφής γέρας!

(συλλογή: Η Βάρβιτος, 1860)

από την Βασική Βιβλιοθήκη, τόμος 12: "Ποιηταί του ΙΘ' αιώνα"
Επιμέλεια: Κ. Θ. Δημαρά
εκδ. Αετός, 1954


ακόμα:
ο Ιωάννης Καρασούτσας στο χωρίς άλλη αναβολή
.

Ετικέτες , ,

2.12.13 0 comments

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

235 ~ ο Γιάννης Σφακιανάκης για τον Γιώργο Αθάνα

Ο ποιητής Αθάνας...

Ο ποιητής Αθάνας
φροντίσας μόνος του,
να είναι εις
εκ των Ελλήνων Αθανάτων,
φροντίζει τώρα
- θανάτω θάνατον πατήσας -
να εκπροσωπήση, επισήμως,
τους άλλους συναδέλφους
εν τοις μνήμασιν...


από την Ανθολογία Συγχρόνου Νεοελληνικής Ποιήσεως 1930-1960
(Άρη Δικταίου και Φαίδρου Μπαρλά)
εκδόσεις Φέξη, 1961

.

Ετικέτες ,

19.11.13 0 comments

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

234 ~ ο Ιωάννης Ισιδωρίδης Σκυλίτσης στον Ιωάννη Καρασούτσα

Τω ποιητή Ιωάννη Καρασούτσα

Λάμβανε τον Πλούταρχόν σου και πορεύου προς την πύλην
του Αδριανού.
Όταν ο σφαιρόεις μύδρος την θολοειδή κογχύλην
φύγη τ' ουρανού,
όλος νους γενού.

Εν οικτίρμον ρίψον όμμα προς τον άχαρίν μου τόπον
προς Ανατολάς.
Γνώρισόν με εν τω μέσω πόλεων πολυανθρώπων,
και σιωπηλάς
δος μοι ευχωλάς.

Αι συμπάθειαι κοιμώνται ύπνον προσδοκίας,
του φωτός μου φως.
Να εκλείψωσι; Τι λόγος! Αλλά μέχρι συντελείας
μ' είσαι αδελφός.
Ο καιρός σοφός.

Είμεθα κ' οι δύο δένδρα εκφορούντα καρπόν ένα'
τ' όνομά μας εν.
Πλην σεις ήμερα καλείσθε, είσθε καλλιεργημένα,
δένδρον ποτισθέν
και εμφυλλισθέν.

Ημείς δ' άγρια ζητούντα παρ' υμίν την εμβολάδα,
κλώνα θαλλερόν,
όστις θέλει φύει όπου ίδρυσαν προς την Παλλάδα
άκρον ιερόν
τον ποτέ καιρόν.

Λάμβανε τον Πλούταρχόν σου και πορεύου προς την πύλην
του Αδριανού.
Όταν ο σφαιρόεις μύδρος την θολοειδή κογχύλην
φύγη τ' ουρανού,
όλος νους γενού.


από την Βασική Βιβλιοθήκη, τόμος 12: "Ποιηταί του ΙΘ' αιώνα"
Επιμέλεια: Κ. Θ. Δημαρά
εκδ. Αετός, 1954


ακόμα:
ο Ιωάννης Καρασούτσας στο χωρίς άλλη αναβολή
.

Ετικέτες

6.11.13 0 comments

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

233 ~ ο Γεώργιος Παράσχος για τον Γεώργιο Ζαλοκώστα

Επιτύμβιον εις Ζαλοκώσταν

Θανάτου μοσχολίβανον εις την ζωήν ωσφράνθη,
και βρέφος υπό κλαυθμηράν ιτέαν εγεννήθη.
Τον κόσμον είδε κι' έκλαυσε, ηγάπησεν ησθάνθη,
πλην εκουράσθη και πεσών εδώ απεκοιμήθη.
Της δυστυχίας ευσεβώς τον ύπνον χαιρετάτε,
ο μάρτυς αναπαύεται, η συμφορά κοιμάται!

Στοργή και πόνος συνεχής υπήρξεν η ζωή του
πλην έρρεεν ο θρήνος του ως κύκνου μελωδία,
και πονεμένη έψαλλε την δόξαν η ψυχή του,
ως ψάλλει ρύαξ έρημος, ως κλαί' η δυστυχία.
Εις τρία ήδη τέκνα του πλησίον εκοιμήθη,
αλλά τα σφίγγει και νεκρός εις πονεμένα στήθη.


από την Βασική Βιβλιοθήκη, τόμος 12: "Ποιηταί του ΙΘ' αιώνα"
Επιμέλεια; Κ. Θ. Δημαρά
εκδ. Αετός, 1954

.
24.10.13 0 comments

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

232 ~ ο Άγγελος Σικελιανός για τον Φρειδερίκο Μιστράλ

Angelos Sikelianos for Frédéric Mistral

***

Ο ύπνος του Μιστράλ

Τα λαμπρά βόδια, στριφτοπόδα, πάνε,
ξεσέρνοντας αργά τη νεκροφόρα
με τ' άγιο λείψανό Σου· κ᾿ έρμη η χώρα
απ' τους πιστούς Σου, που σκυφτοί ακλουθάνε,
την φωτεινήν αποζητάει φωνή τους,
καθώς, σαν τα κεντάει με τη βουκέντρα
βαθιά ο ζευγάς — κι αυτά δε μουκανιώνται
με πλέριο αχόν ανάμεσα στα δέντρα...

Όμως τα γερατειά Σου τ' ανθοφόρα,
που στης ζωής Σου ρέψανε τη ρίζα,
σα μυγδαλιάς, από προσήλια μπόρα,
είδαν τη γη Σου απάρθενη, ορθοβύζα,
στου Ύπνου Σου τ' άκουσμα, βαθιά να νιώσει
της Δόξας τον αθάνατον ιχώρα...

Τι αν, απ' τους βάλτους της Καμάργας ίσια
με της Άρλης τα ρείπια, αχολογάνε
οι καμπάνες, αργά, στα ερημοκκλήσια;
Ρετσίνι αδρό, ευωδάν τα κυπαρίσσια!
Κι ολόγυρα, βυζαίνοντας, βογκάνε
τα χρυσά πρωτοξάνοιχτα μελίσσια!

Και να' οι παρθένες δε μοιρολογάνε.
Μα εκεί που βλογημένος φέρνει ο δρόμος,
όπου άφοβο πατάει και το κοτσύφι,
στα μονοπάτια που θρασεύει ο φλόμος,
το «Χαίρε» λέοντας, προς την Άγια Νύφη,
προς εσένα το «Χαίρε» προβοδάνε...

Ω! πόσο ευλογητό το κοιμητήρι
που θα δεχτεί τη μνήμη Σου — ως το μαύρο
του βασιλόπουλου Ποιητή ποτήρι,
του Κητς που, στα κατάβαθα χωμένο
της γης, επόθησε να πιει — απ' το λάβρο
μύρο κι απ' το τραγούδι Σου αδρωμένο!

Τι αν αγρυπνάν για Σε τα μοναστήρια;
Τι το 'να τ' άλλο στα χωριά αν ξυπνάνε
το πένθος οι εκκλησιές στα σημαντήρια;
Τι αν ο αχός, λιγοθυμώντας φτάνει;
Το Ηλιοβασίλεμά Σου, όπως τα μύρια
πουλιά, που πάνε να κουρνιάσουν, κάνει
απ' το κελάηδισμα, ένα συντριβάνι,
τα κυπαρίσσια, θεία, ν' αχολογάνε!

συλλογή Νέκυια, Α' (1910-1925)


Άγγελος Σικελιανός, Λυρικός Βίος - τόμος Β'
εκδ. Ίκαρος, 1981


ακόμα:
- o Άγγελος Σικελιανός στο γράμμα σε χαρτί
- o Φρειδερίκος Μιστράλ στο ταξιδεύοντας
.

Ετικέτες ,

11.10.13 0 comments

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

231 ~ ο Άγγελος Βλάχος για τον Λόρδο Βύρωνα

Angelos Vlahos for Lord Byron

Προσφώνησις ποιήματος τω Βύρωνι

Ω ήλιε του νέου μας ποιητικού αιώνος,
όστις, κινών το λάβαρον αιματηρού αγώνος,
περί την νέαν σου οσφύν εζώσθης σπάθην μαχητού,
κ' εις την Ελλάδα έδυσας, ελευθερίας μάρτυς!
Ω συ, ούτινος τ' όνομα ανέγραψεν ο χάρτης
ως ήρωος ο της Κλειούς, της Ερατούς ως ποιητού!...

Δέξαι λιτόν θυμίαμα τους ταπεινούς μου στίχους.
Δέξαι ως ύμνον ταπεινής νευράς τους πρώτους ήχους,
ον ψυθιρίζει νεοσσός εις τ' όνομά σου το γλυκύ.
Αν καλλονών τ' ανάθημα κριθή παρ' άλλων στείρον,
εις τον ναόν σου πλην εγώ το αναρτώ, ω Βύρων'
αν είμαρται να μαρανθή, ω! κἄν ας μαρανθή εκεί.

Άγγελος Σ. Βλάχος (1838-1920)


από την Βασική Βιβλιοθήκη, τόμος 12: "Ποιηταί του ΙΘ' αιώνα"
Επιμέλεια; Κ. Θ. Δημαρά
εκδ. Αετός, 1954


ακόμα:
o Λόρδος Βύρων
- στο ταξιδεύοντας
- στο γράμμα σε χαρτί
.

Ετικέτες

28.9.13 0 comments