ποίημα για σένα

ποίημα για σένα

Κυριακή 3 Ιουλίου 2011

173 ~ ο Νίκος Σπάνιας για τον Ζαν Κοκτώ

Nikos Spanias for Jean Cocteau

***

Jean Cocteau

O οπιομανής είναι ζωντανός ταριχευμένος
οι ρυτίδες του προσώπου του κλείνουν
κι ανοίγουν παρακλητικά
Το κορμί του σέρνεται λυγίζει σφαδάζει πετά
Παίρνει το σχήμα άλλου κορμιού
το κουβαλά κάτω απ' τις μασχάλες του
Τα πορτραίτα της φυγής του
ροφούν λαίμαργα κάθε στοιχείο
ικανό να το σταθεροποιήσει...
ο οπιομανής γίνεται αδηφάγος άγγελος
όρμος, ανεμιστήρας, γραφομηχανή
με πλήκτρα που αναπέμπουνε
σατανικές, σπαραξικάρδιες μελωδίες
Άβουλο κορμί που πάσχει από γλυκαιμία...


από το βιβλίο Νίκος Σπάνιας, Αμερική
εκδ. Οδός Πανός, 1988
.

Ετικέτες

3.7.11 4 comments

Κυριακή 25 Ιουλίου 2010

143 ~ ο Νίκος Σπάνιας για τον Κωνσταντίνο Π. Καβάφη

***

Η φωνή του Καβάφη

Ήχος δεν έβγαινε από τη φωνή του.
Ήταν ανάκουστη σα να γλίστραγε πάνω
στον πάγο.
Η φρικτή πληγή απ' το μαχαίρι στο λαιμό,
Είχε κι αυτή παγώσει. Την είχε σκεπάσει
Άφθονο, παρθένο χιόνι...
Ονειρευότανε σαν το παιδί στον ύπνο του καθώς
Ακούει να φθάνουν σαν απόηχος στ' αυτιά του
Παγοδρομίες και χιονοπόλεμοι.
Με αρέσουν οι ευειδείς νέοι.
Με αρέσει η χαρά της αφθαρσίας μες τα
μάτια.
Με αρέσει το κάλλος, πλην όμως δίχως έπαρση.
Με αρέσει αυτό το δημιουργικό μου πείσμα.
Με αρέσουν οι βαθύτατές μου μεταπτώσεις.
Η ζωή του ηδονιστή είναι η πιο καλή προετοιμασία
Για να πατήσει κανείς για πάντα το κατώφλι του μυστικισμού.
Συμπεριφορά σημαίνει τι κάμνουμε
Και όχι ό,τι μας κάμνουν.

A man is defined by hiw longings.
Όλα μου τα πάθη υπήρξαν ένας μέγας πόθος
για το άπειρο.
Το μυστικό της ποίησής μου είναι πρώτα
Να βρίσκω κι ύστερα να ψάχνω.
Ω, αυτοί οι παρακατιανοί ποιηταί της Γενέτειρας.
Τόσον επηρμένοι, τόσον ανόητοι, τόσον πολυπληθείς.
Σαν τις καρφίτσες στα μαξιλαράκια της νοικοκυράς
Θυμάστε;
On fait de moi un personage que
Je n' aimerais paw renconter!
Όμως εγώ, στον ύπνο μου κι όπως περνώ
Μέσ' απ' την πύλη της αθανασίας — αν είναι ένα τέτοιο πράγμα εφικτό —
Αισθάνομαι σαν άρκτος πολική.
Ορύομαι και η φωνή μου είναι η έκταση της
παγωνιάς
Είναι η ασπράδα του χιονιού
Είναι ο αμέτρητος εσωτερικός μου πόνος.
Περίεργο.
Ορύομαι και δεν ακούγω τη φωνή μου.


από το βιβλίο Νίκος Σπάνιας, Αμερική
εκδ. Οδός Πανός, 1988
(προδημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ανακύκληση
τ.7 / Ιαν. 1987)
.
Ποιήματα για τον Κ. Π. Καβάφη 2
.

Ετικέτες ,

25.7.10 0 comments

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2009

116 ~ ο Νίκος Σπάνιας στον Ουώλτ Ουίτμαν

Nikos Spanias for Walt Whitman

***

Γερομπήχτη Χουΐτμαν...

Γερομπήχτη Χουΐτμαν, []
διασχίζεις με πλατειές πατούσες
τη φαρδειά ασύδοτη
και μηλοπρόσωπη
Αμερική σου
[] σε κάθε φυλή φιλώντας τα μωρά
στις κούνιες..- τσιμπώντας ακόμη και
αξούριστους
ρωμιούς,
ολλανδέ!

Εξαφανίζεσαι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
τινάζοντας την ολογάλανη γενεάδα σου
Pax Americana
κλώσσα
μαζεύεις κάτω απ'τη φτερούγα σου
τα πληγωμένα αγόρια του Εμφυλίου
περίβλεπτες τετράδες
κρατάς τα χέρια τους όταν σβήνουν
τα φώτα του θαλάμου
απ'το Οχάιο όμορφους και ξανθούς σα μοσχομπίζελα
από την Καλλιφόρνια με ψήγματα του χρυσού και σαύρες στα μάτια
από την Οκλαχόμα και το ορεινό Κεντάκυ
κύκλωπα
με πρόβατα ποιήματα
μέσα από λογαρίθμους
κ' υψικαμίνους
και εκατομμύρια
κρότους
ακόμη μας διδάσκεις
πως η γη αρκεί !..

Ο ποιητής
δημιουργεί
ένα πεπρωμένο
δεν σταδιοδρομεί!..

[]Πόσο σ' αγάπησαν!
[]Μα οι επίσημοι Γουώλτ
Χουΐτμαν οι ψοφοδεείς
[] σ'εχουνε σιωπηρά
αποκηρύξει τα τρυποκάρυδα
[] οι []
θηλυπρεπείς []
οι επίσημοι ψοφοδεείς!.. []

Εκλεκτό πνεύμα παλληκαριάς!
Νοσοκόμε! Ποιητή! Κλονισμένε
Όμηρε της Βορείου Αμερικής
με μάτια από γύψο και τους
ώμους τριμμένους από φως
στην ακοή σου θρούνε
πάντα σαν βελούδο
λόγοι ταπεινοί
[] το σώμα
σου
Τα φύλλα
χλόης!..


από την Ανθολογία της Νεοελληνικής Γραμματείας
του Ρένου Ηρακλή Αποστολίδη
έκδ. Τα Νέα Ελληνικά - Αθήνα, 1972
.

Ετικέτες ,

28.9.09 0 comments

Δευτέρα 7 Μαΐου 2007

3 ~ ο Nίκος Σπάνιας στον Μιχάλη Κατσαρό

***

Γράμμα στο Μιχάλη Κατσαρό

Οι κούρκοι κρώζουν
Μια χρυσή και οργυαία φτερούγα αετού
Πάνω από το κεφάλι μου είσαι σύ
Όρνεο και Ποιητής
Αρτοποιός και μέθυσος –
Μικκύλος («Παναγιά μου ένα παιδί!»)
Οι ελαφροί δεν θα μας λένε ελαφρούς
Αλλά ελαφρόμυαλους
Δηλαδή πως πια δεν τά 'χουμε τετρακόσια

Σου γράφω από ένα εβρέικο τσαρδί
Της Νέας Υόρκης ή Νεοβόρακου,
Με μεγαλήγορο πομφολυγώδες ύφος
Ενόσω οι Νέγροι έξω απ' το παραθύρι μου
(Επί τόπων επιχολέρων)
Βγάζουν ωρυγές ενθουσιασμού
(Έξω απ' το παραθύρι μου).

Τι έγινε η ταχύπτερη φήμη φίλε μου;

Θυμάσαι μου ψιθύριζες «Νίκο μου! Νίκο!»
Όταν εγώ πάντα λουτροχαρής
Και τσίτσιδος γύριζα το κεφάλι αλλού
Επιζητών κυρίως τα ψεκτά σε όσα, παρατηρούσες.
Έσβησε η σπίθα της ζωής
Όμως οι δυο μας στη Σταδίου κάποτε
Είμαστε φρενίτις σχεδόν ερωτική
Φθάνουσα μέχρι παραφροσύνης
Μεθώντας, από κέφι και αντικρύζοντας
Το υψηρεφές μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού.


από το βιβλίο Νίκος Σπάνιας, Αμερική
Εκδ. Οδός Πανός, 1988
.

Ετικέτες ,

7.5.07 0 comments