ποίημα για σένα

Vassilis Kougeas for Walt Whitman

***

Το πέρασμα

Στον Walt Whitman

Γυρίζοντας από 'κείνο το σημείο που η ποίηση
Δεν έχει πια κανένα νόημα
Αλλά μονάχα το κανάτι το νερό που χύνουν
Αργά στο πρόσωπο τα χέρια
Αν γύριζα σίγουρα θα 'ταν
Όχι ανάμεσα σε σοφιστείες
Και σε γραμμένα φύλλα του χαρτιού
Αλλά στα τελευταία φύλλα
Του φθινοπώρου,
Που επίμονα κρατιούνται απ' το κλαδί
Ώσπου να πάρει
Το μήνυμά τους όποιος βλέπει.
Εγώ, θα μείνω ακόμα έχοντας
Πολλά ν' αλλάξω και λιγότερα να πω
Μια ριζική αναθεώρηση της στάσης
Απέναντι στα είδωλα
Τις έλξεις
Που με οδήγησαν εδώ.
Όλα, σκιές
Δημιουργήματα της νύxτας
Που σήμερα τα κύματα με θάρρος
Σέρνουνε στους βυθούς
Νεκρά κι ασήμαντα.
Αινίγματα; Τώρα γνωρίζω
Πως δεν υπάρxει βία για απάντηση.
Αντίθετα. Το πέρασμα ανάμεσα
Κι όχι η θεωρία.
Μόν' ορισμένα παρεξηγημένα και μικρά
Όπως το τρυφερό της πόρτας κλείσιμο
Όταν αφήνεις πίσω πρόσωπα αγαπητά
Όπως τ' αργά μα σταθερά
Βήματα
Χωρίς ίxνος πανικού
Πλάι σε πράγματα
Πλάι σ' ανθρώπους που θα μείνουν
Και που θα 'ρθούν μετά από σένα.


από τον Πόρφυρα
φυλλάδιο 27/Φεβρ.1985
.

Ετικέτες Ποιήματα για τον Ουώλτ Ουίτμαν

Allen Ginsberg for Walt Whitman
***

Ένα σούπερ μάρκετ στην Καλιφόρνια

Τι σκέψεις κάνω απόψε για σένα, Ουόλτ Ουίτμαν, αφού κατηφόρισα στα σοκάκια κάτω απ' τα δέντρα με πονοκέφαλο, αμήχανος κοιτώντας την πανσέληνο.
Κουρασμένος πεινώντας, και ψάχνοντας για εικόνες, μπήκα σ' ένα σούπερ μάρκετ φρούτων με νέον, και ονειρευόμουν τα κατεβατά σου!
Τα ροδάκινα και τις παρασκιές! Ολόκληρες οικογένειες που ψωνίζουν το βράδυ! Πτέρυγες γεμάτες άντρες! Γυναίκες στα αβοκάντο, μωρά στις ντομάτες! -κι εσύ Γκαρθία Λόρκα τι έκανες 'κει κάτω στα καρπούζια;

Είδα εσένα, Ουόλτ Ουίτμαν, άκληρε, μοναχικέ γεροφαγά, να σκαλίζεις τα κρέατα στο ψυγείο και να παίρνεις μάτι τα μπακαλόπαιδα.
Σ' άκουσα να ρωτάς το καθένα: Ποιος σκότωσε τις χοιρινές μπριζόλες; Πόσο πάνε οι μπανάνες; Είσαι ο Αγγελος μου;
Τριγύριζα μπαινοβγαίνοντας στις λαμπερές στοίβες των κονσερβών ακολουθώντας σε, και στη φαντασία μου μ' ακολουθούσε ο ελεγκτής του καταστήματος.
Κατεβήκαμε μαζί τους ανοιχτούς διαδρόμους μες στη μοναχική μας φαντασίωση, δοκιμάζοντας αγκινάρες, κάθε κατεψυγμένη νοστιμιά, και χωρίς να περνάμε απ' το ταμείο.

Πού πάμε Ουόλτ Ουίτμαν; Οι πόρτες κλείνουν σε μια ώρα. Κατά πού δείxνει η γενειάδα σου απόψε;
(Αγγίζω το βιβλίο σου κι ονειρεύομαι την οδύσσεια μας στο σούπερ μάρκετ και νιώθω γελοίος).
Θα περπατήσουμε μαζί όλη νύxτα στους μοναxικούς δρόμους; Τα δέντρα ρίxνουν ίσκιο στον ίσκιο, τα φώτα στα σπίτια σβηστά, θα 'μαστε κι οι δυο μόνοι.

Θα βολτάρουμε αναπολώντας την παλιά Αμερική της αγάπης προσπερνώντας θλιμμένα αμάξια, τραβώντας στο σιωπηλό μας εξοχικό;
Α, αγαπημένε πατέρα, γκριζογένη, μοναχικέ γεροδάσκαλε του θάρρους, ποια Αμερική είχες όταν ο Χάρος σταμάτησε το κουπί κι εσύ βγήκες έξω σε μια όχθη με καπνούς και στάθηκες κοιτώντας τη βάρκα να χάνεται στα μαύρα νερά της Λήθης;

μτφ: Γιάννης Λειβαδάς

από την Ανθολογία Μπιτ Ποίησης
εκδ. ροές, 2003


A Supermarket in California
What thoughts I have of you tonight, Walt Whitman, for I walked down the sidestreets under the trees with a headache self-conscious looking at the full moon.
In my hungry fatigue, and shopping for images, I went into the neon fruit supermarket, dreaming of your enumerations! What peaches and what penumbras! Whole families shopping at night! Aisles full of husbands! Wives in the avocados, babies in the tomatoes!--and you, Garcia Lorca, what were you doing down by the watermelons?

I saw you, Walt Whitman, childless, lonely old grubber, poking among the meats in the refrigerator and eyeing the grocery boys.
I heard you asking questions of each: Who killed the pork chops? What price bananas? Are you my Angel?
I wandered in and out of the brilliant stacks of cans following you, and followed in my imagination by the store detective.
We strode down the open corridors together in our solitary fancy tasting artichokes, possessing every frozen delicacy, and never passing the cashier.

Where are we going, Walt Whitman? The doors close in an hour. Which way does your beard point tonight?
(I touch your book and dream of our odyssey in the supermarket and feel absurd.)
Will we walk all night through solitary streets? The trees add shade to shade, lights out in the houses, we'll both be
lonely.

Will we stroll dreaming of the lost America of love past blue automobiles in driveways, home to our silent cottage?
Ah, dear father, graybeard, lonely old courage-teacher, what America did you have when Charon quit poling his ferry and you got out on a smoking bank and stood watching the boat disappear on the black waters of Lethe?

Berkeley, 1955
.

Ετικέτες Ποιήματα για τον Ουώλτ Ουίτμαν, Ποιήματα του Άλλεν Γκίνσμπεργκ

Nikos Spanias for Walt Whitman

***

Γερομπήχτη Χουΐτμαν...

Γερομπήχτη Χουΐτμαν, []
διασχίζεις με πλατειές πατούσες
τη φαρδειά ασύδοτη
και μηλοπρόσωπη
Αμερική σου
[] σε κάθε φυλή φιλώντας τα μωρά
στις κούνιες..- τσιμπώντας ακόμη και
αξούριστους
ρωμιούς,
ολλανδέ!

Εξαφανίζεσαι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
τινάζοντας την ολογάλανη γενεάδα σου
Pax Americana
κλώσσα
μαζεύεις κάτω απ'τη φτερούγα σου
τα πληγωμένα αγόρια του Εμφυλίου
περίβλεπτες τετράδες
κρατάς τα χέρια τους όταν σβήνουν
τα φώτα του θαλάμου
απ'το Οχάιο όμορφους και ξανθούς σα μοσχομπίζελα
από την Καλλιφόρνια με ψήγματα του χρυσού και σαύρες στα μάτια
από την Οκλαχόμα και το ορεινό Κεντάκυ
κύκλωπα
με πρόβατα ποιήματα
μέσα από λογαρίθμους
κ' υψικαμίνους
και εκατομμύρια
κρότους
ακόμη μας διδάσκεις
πως η γη αρκεί !..

Ο ποιητής
δημιουργεί
ένα πεπρωμένο
δεν σταδιοδρομεί!..

[]Πόσο σ' αγάπησαν!
[]Μα οι επίσημοι Γουώλτ
Χουΐτμαν οι ψοφοδεείς
[] σ'εχουνε σιωπηρά
αποκηρύξει τα τρυποκάρυδα
[] οι []
θηλυπρεπείς []
οι επίσημοι ψοφοδεείς!.. []

Εκλεκτό πνεύμα παλληκαριάς!
Νοσοκόμε! Ποιητή! Κλονισμένε
Όμηρε της Βορείου Αμερικής
με μάτια από γύψο και τους
ώμους τριμμένους από φως
στην ακοή σου θρούνε
πάντα σαν βελούδο
λόγοι ταπεινοί
[] το σώμα
σου
Τα φύλλα
χλόης!..


από την Ανθολογία της Νεοελληνικής Γραμματείας
του Ρένου Ηρακλή Αποστολίδη
έκδ. Τα Νέα Ελληνικά - Αθήνα, 1972
.

Ετικέτες Ποιήματα για τον Ουώλτ Ουίτμαν, Ποιήματα του Νίκου Σπάνια

Federico García Lorca for Walt Witman

***

Ωδή στον Γουόλτ Χουίτμαν

Αγωνία, αγωνία, όνειρο, ζύμη και όνειρο.
Αυτός είναι ο κόσμος, φίλε μου, αγωνία, αγωνία.
Οι νεκροί σαπίζουν κάτω απ' το ρολόι των πολιτειών,
διαβαίνει ο πόλεμος θρηνώντας μ' ένα εκατομμύριο γκρίζους ποντικούς,
οι πλούσιοι χαρίζουνε στις αγαπητικές τους
μικρούς αστραφτερούς ετοιμοθάνατους,
κι η ζωή δεν είναι ευγενική, μήτε καλή, μήτε ιερή.

Αν θέλει, ο άντρας δύναται τον πόθο του να οδηγήσει
μες από φλέβα κοραλλιού ή ουράνιο γυμνό.
Αύριο οι αγάπες θα είναι βράχια και ο Χρόνος
μια νυσταγμένη αύρα που έρχεται μέσ' από τα κλαριά.

Να γιατί δεν υψώνω τη φωνή, μου γέρο Γουόλτ Χουίτμαν,
ενάντια στο που γράφει
τ' όνομα ενός κοριτσιού στο μαξιλάρι του,
μήτε ενάντια στο αγόρι που φορά το νυφικό
στο σκοτάδι της ντουλάπας,
μήτε ενάντια στους μονήρεις των καζίνων
που πίνουνε με σιχασιά της πορνείας το νερό,
μήτε ενάντια στους άντρες με την πράσινη ματιά
που γλυκοθωρούν τον άντρα και τα χείλη τους τα καίγουν σιωπηλά.
Όμως ενάντια σε σας, κίναιδοι των πολιτειών,
με την πρησμένη σάρκα και μαγαρισμένη τη σκέψη,
βόρβοροι των οχετών, στρίγγλες, ακοίμητοι εχθροί
του Έρωτα που σκορπίζει κορόνες χαράς.

Πάντοτε ενάντια σε σας, που δίνετε στ' αγόρια
σταλαγματιές αισχρού θανάτου με πικρό φαρμάκι.
Πάντοτε ενάντια σε σας,
Φαίρυς της Βόρειας Αμερικής,
Παχάρος της Αβάνας,
Χότος του Μεξικού,
Σαράσας του Καντίθ,
Άπιος της Σεβίλης,
Κάνκος της Μαδρίτης,
Φλόρας της Αλικάντης,
Αντελάιντας της Πορτογαλίας.

Κίναιδοι όλου του κόσμου, δολοφόνοι των περιστεριών!
Σκλάβοι της γυναίκας, σκύλες του μπουντουάρ τους,
ολάνοιχτοι στις πλατείες με τον πυρετό της βεντάλιας
ή παγιδευμένοι στα παγωμένα τοπία του κώνειου.

Κανένα έλεος! Ο θάνατος
τρέχει απ' τα μάτια σας,
και συνάζει άνθη γκρίζα στην όχθη του βούρκου.
Κανένα έλεος! Προσοχή!
Οι σαστισμένοι, οι αγνοί,
οι κλασικοί, οι σημαίνοντες, οι ικέτιδες
ας κλείσουν τις πύλες της κραιπάλης.

Κι εσύ, ωραίε Γουόλτ Χουίτμαν, κοιμού στου Χούντσονα τις όχθες
με τα γένια στραμμένα στον πόλο και τα χέρια ανοιχτά.
Άργιλος τρυφερός ή χιόνι, η γλώσσα σου καλεί
τους συντρόφους που ξαγρυπνούν στην ασώματη γαζέλα σου.
Κοιμού, τίποτε δεν απομένει.
Χορεύοντας οι τοίχοι αναταράζουν τα λιβάδια
και πνίγεται η Αμερική από θρήνο και μηχανές.
Θέλω ο σφοδρός αγέρας της πιο τρίσβαθης νύχτας
να παρασύρει άνθη και λέξεις απ' το γεφυρότοξο όπου κοιμάσαι,
κι ένας μικρός αράπης ν' αναγγείλει στους λευκούς του χρυσού
τον ερχομό της βασιλείας του σταχυού.

μτφ: Κλείτος Κύρου


(από το βιβλίο "Ξένες Φωνές"
εκδ. Κέδρος, 1978)


Oda a Walt Whitman
Por el East River y el Bronx

los muchachos cantan enseñando sus cinturas,
con la rueda, el aceite, el cuero y el martillo.
Noventa mil mineros sacaban la plata de las rocas
y los niños dibujaban escaleras y perspectivas.

Pero ninguno se dormía,
ninguno quería ser el río,
ninguno amaba las hojas grandes,
ninguno la lengua azul de la playa.

Por el East River y el Queensborough
los muchachos luchaban con la industria,
y los judíos vendían al fauno del río
la rosa de la circuncisión
y el cielo desembocaba por los puentes y los tejados
manadas de bisontes empujadas por el viento.

Pero ninguno se detenía,
ninguno quería ser nube,
ninguno buscaba los helechos
ni la rueda amarilla del tamboril.

Cuando la luna salga
las poleas rodarán para turbar el cielo;
un límite de agujas cercará la memoria
y los ataúdes se llevarán a los que no trabajan.

Nueva York de cieno,
Nueva York de alambres y de muerte.
¿Qué ángel llevas oculto en la mejilla?
¿Qué voz perfecta dirá las verdades del trigo?
¿Quién el sueño terrible de sus anémonas manchadas?

Ni un solo momento, viejo hermoso Walt Whitman,
he dejado de ver tu barba llena de mariposas,
ni tus hombros de pana gastados por la luna,
ni tus muslos de Apolo virginal,
ni tu voz como una columna de ceniza;
anciano hermoso como la niebla
que gemías igual que un pájaro
con el sexo atravesado por una aguja,
enemigo del sátiro,
enemigo de la vid
y amante de los cuerpos bajo la burda tela.
Ni un solo momento, hermosura viril
que en montes de carbón, anuncios y ferrocarriles,
soñabas ser un río y dormir como un río
con aquel camarada que pondría en tu pecho
un pequeño dolor de ignorante leopardo.

Ni un sólo momento, Adán de sangre, macho,
hombre solo en el mar, viejo hermoso Walt Whitman,
porque por las azoteas,
agrupados en los bares,
saliendo en racimos de las alcantarillas,
temblando entre las piernas de los chauffeurs
o girando en las plataformas del ajenjo,
los maricas, Walt Whitman, te soñaban.

¡También ese! ¡También! Y se despeñan
sobre tu barba luminosa y casta,
rubios del norte, negros de la arena,
muchedumbres de gritos y ademanes,
como gatos y como las serpientes,
los maricas, Walt Whitman, los maricas
turbios de lágrimas, carne para fusta,
bota o mordisco de los domadores.

¡También ése! ¡También! Dedos teñidos
apuntan a la orilla de tu sueño
cuando el amigo come tu manzana
con un leve sabor de gasolina
y el sol canta por los ombligos
de los muchachos que juegan bajo los puentes.

Pero tú no buscabas los ojos arañados,
ni el pantano oscurísimo donde sumergen a los niños,
ni la saliva helada,
ni las curvas heridas como panza de sapo
que llevan los maricas en coches y terrazas
mientras la luna los azota por las esquinas del terror.

Tú buscabas un desnudo que fuera como un río,
toro y sueño que junte la rueda con el alga,
padre de tu agonía, camelia de tu muerte,
y gimiera en las llamas de tu ecuador oculto.

Porque es justo que el hombre no busque su deleite
en la selva de sangre de la mañana próxima.
El cielo tiene playas donde evitar la vida
y hay cuerpos que no deben repetirse en la aurora.

Agonía agonía, sueño, fermento y sueño.
Éste es el mundo, amigo, agonía, agonía.
Los muertos se descomponen bajo el reloj de las ciudades,
la guerra pasa llorando con un millón de ratas grises,
los ricos dan a sus queridas
pequeños moribundos iluminados,
y la vida no es noble, ni buena, ni sagrada.

Puede el hombre, si quiere, conducir su deseo
por vena de coral o celeste desnudo.
Mañana los amores serán rocas y el Tiempo
una brisa que viene dormida por las ramas.

Por eso no levanto mi voz, viejo Walt Whítman,
entra el niño que escribe
nombre de niña en su almohada,
ni contra el muchacho que se viste de novia
en la oscuridad del ropero,
ni contra los solitarios de los casinos
que beben con asco el agua de la prostitución,
ni contra los hombres de mirada verde
que aman al hombre y queman sus labios en silencio.
Pero sí contra vosotros, maricas de las ciudades,
de carne tumefacta y pensamiento inmundo,
madres de lodo, arpías, enemigos sin sueño
del Amor que reparte coronas de alegría.

Contra vosotros siempre, que dais a los muchachos
gotas de sucia muerte con amargo veneno.
Contra vosotros siempre,
Faeries de Norteamérica,
Pájaros de la Habana,
Jotos de Méjico,
Sarasas de Cádiz,
Apios de Sevilla,
Cancos de Madrid,
Floras de Alicante,
Adelaidas de Portugal.

¡Maricas de todo el mundo, asesinos de palomas!
Esclavos de la mujer, perras de sus tocadores,
abiertos en las plazas con fiebre de abanico
o emboscadas en yertos paisajes de cicuta.

¡No haya cuartel! La muerte
mana de vuestros ojos
y agrupa flores grises en la orilla del cieno.
¡No haya cuartel! ¡Alerta!
Que los confundidos, los puros,
los clásicos, los señalados, los suplicantes
os cierren las puertas de la bacanal.

Y tú, bello Walt Whitman, duerme a orillas del Hudson
con la barba hacia el polo y las manos abiertas.
Arcilla blanda o nieve, tu lengua está llamando
camaradas que velen tu gacela sin cuerpo.
Duerme, no queda nada.
Una danza de muros agita las praderas
y América se anega de máquinas y llanto.
Quiero que el aire fuerte de la noche más honda
quite flores y letras del arco donde duermes
y un niño negro anuncie a los blancos del oro
la llegada del reino de la espiga.

.

Ετικέτες Ποιήματα για τον Ουώλτ Ουίτμαν