ποίημα για σένα
Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2010
153 ~ ο Χάρης Βλαβιανός για τον Τάσο Λειβαδίτη
*** 
Οι εξομολογήσεις ενός ασώματουτου Τάσου Λειβαδίτη
1. Η ζωή του ανθρώπου χωρίς το θάνατο δεν θα είχε κανένα απολύτως νόημα. Ο θάνατος χαρίζει στον άνθρωπο αυτό που μια πιθανή αιωνιότητα θα του αφαιρούσε: την ιστορικότητά του.
2. Αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν μοίρα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η εκλογίκευση του παράλογου.
3. Η ανθρώπινη αδυναμία παράγει διαφόρων ειδών παυσίπονα. Τα παυσίπονα αυτά ευτυχώς δεν ενδείκνυνται για μεταφυσικές αδιαθεσίες.
4. Ο μύθος της αθανασίας της ψυχής έχει, όπως άλλωστε κάθε μύθος, πολλαπλές ερμηνείες. Η καλύτερη είναια αυτή των νεκρών.
5. Οι Θεοί είναι όπως τα παραμύθια: τους δημιουργούμε για να κάνουν τον Ύπνο μας γαλήνιο και γλυκό.
6. Η αμαρτία είναι ο μανδύας της τρέλας.
7. Όταν το ωάριο του χρόνου γονιμοποιηθεί από το σπέρμα του τρόμου το αποτέλεσμα είναι ένα δύσμορφο τυφλό έμβρυο που γεννιέται πάντοτε νεκρό. Οι άνθρωποι επιμένουν να το βαπτίζουν Αθανασία.
8. Η απάντηση στο μαρτύριο της φθοράς είναι ο Έρωτας.
9. Η πίστη είναι πάθος. Η πίστη σ' ένα νεκρό Θεό είναι το μέγιστο πάθος.
10. Οι δολοφόνοι είναι Θεοί. Οι Θεοί είναι δολοφόνοι.
11. Μόνο αυτός που πάει στην Κόλαση βρίσκει την Ευριδίκη του.
12. Το θαύμα επιβάλλεται πάντοτε με τους δικούς του όρους. Το ίδιο κι ο θάνατος.
13. ΥΓ. Μπορείς βέβαια να γελάς σαν αθάνατος. Είναι κι αυτό μια κάποια λύση.
από το Πλανόδιον - τχ.6, Άνοιξη 1988
.
Ετικέτες Ποιήματα για τον Τάσο Λειβαδίτη, Ποιήματα του Χάρη Βλαβιανού
Δευτέρα 31 Μαΐου 2010
138 ~ η Βικτωρία Θεοδώρου στους Τάσο Λειβαδίτη και Γιώργο Παπαλεονάρδο
Σαπφικό
Τεθνάναι δ' αδόλως θέλω
α με ψισδομένα κατελίμπανεν.,.
Σαπφώ
Στ' αλήθεια, θέλω να πεθάνω
τώρα που σώπασε ο ωραίος
κορυδαλλός. Όλο ποθούσε
όμως δεν έγινε ποτέ, να ρθεί
στο περιβόλι μου, στη δάφνη
χαράματα να κελαηδήσει.
Μα το δισύλλαβο όνομά του
Ανάσταση σημαίνει Αναστάσιος ήταν
θα ξανάρθει στη γη. Ας προσέχω
μήπως ακούσω το φτερούγημά του
το λάλημά του το επικλητικό.
Την άλλη νιότη να ντυθώ εκείνη,
που αγαπούσε
κι αμείωτη έβλεπε στο μέτωπό μου.
Κει πάνω τώρα ο Γεώργιος θ' αγάλλεται
από τη Δύσπνοια γιατρεμένος
που βρήκε τον πιστό του φίλο κι ακροατή.
Κι οι δυο τους
θα με υποδεxτούν σ' εγκάρδιο συμπόσιο
με νάρκισσους στα xέρια.
Σε μένα μείναν για την ώρα
η έλξη της αποδημίας
κι οι μεταμέλειες που ωστόσο
δανείζουν τον τόνο και το μέλος
τη θνητή μουσική μου.
Νοέμβριος 1988
Αφιερωμένο στους ποιητές Τάσο Λειβαδίτη και Γιώργο Παπαλεονάρδο
από το λογοτεχνικό περιοδικό Το Δέντρο
τ.46, 1989
.
Τεθνάναι δ' αδόλως θέλω
α με ψισδομένα κατελίμπανεν.,.
Σαπφώ
Στ' αλήθεια, θέλω να πεθάνω
τώρα που σώπασε ο ωραίος
κορυδαλλός. Όλο ποθούσε
όμως δεν έγινε ποτέ, να ρθεί
στο περιβόλι μου, στη δάφνη
χαράματα να κελαηδήσει.
Μα το δισύλλαβο όνομά του
Ανάσταση σημαίνει Αναστάσιος ήταν
θα ξανάρθει στη γη. Ας προσέχω
μήπως ακούσω το φτερούγημά του
το λάλημά του το επικλητικό.
Την άλλη νιότη να ντυθώ εκείνη,
που αγαπούσε
κι αμείωτη έβλεπε στο μέτωπό μου.
Κει πάνω τώρα ο Γεώργιος θ' αγάλλεται
από τη Δύσπνοια γιατρεμένος
που βρήκε τον πιστό του φίλο κι ακροατή.
Κι οι δυο τους
θα με υποδεxτούν σ' εγκάρδιο συμπόσιο
με νάρκισσους στα xέρια.
Σε μένα μείναν για την ώρα
η έλξη της αποδημίας
κι οι μεταμέλειες που ωστόσο
δανείζουν τον τόνο και το μέλος
τη θνητή μουσική μου.
Νοέμβριος 1988
Αφιερωμένο στους ποιητές Τάσο Λειβαδίτη και Γιώργο Παπαλεονάρδο
από το λογοτεχνικό περιοδικό Το Δέντρο
τ.46, 1989
.
Ετικέτες Ποιήματα για τον Τάσο Λειβαδίτη
Κυριακή 14 Ιουνίου 2009
106 ~ ο Γιάννης Ρίτσος στον Τάσο Λειβαδίτη
*** 
Στον αδελφό μου
Τάσο Λειβαδίτη
Από καιρό τους περίμενες με δέος. Και ήρθαν.
Ήρθαν οι νεκροί σου και σε πήραν
μες στο νυxτερινό ψιλόβροxο. Στάθηκες λίγο
με βρεγμένα μαλλιά, με βρεγμένο σακάκι
κάτω απ' το φανοστάτη της πλατείας Μεταξουργείου
ακούγοντας απ' τις ταβέρνες τις φωνές των μεθυσμένων,
και τα παλιά λαϊκά τραγούδια που 'χες αγαπήσει,
και πιο μακριά τα επαναστατικά συνθήματα των
απεργών οικοδόμων,
ήσυxος επιτέλους, ολότελα κρυμμένος
στη σκιά της μεγάλης εκείνης σημαίας
που 'χε υψώσει αλαλάζοντας ο λαός. Τώρα
αποκοιμήθηκες σ' ένα βαθύ χαμόγελο, γνωρίζοντας
πως οι νεκροί δε γερνούν πια, δεν διαψεύδονται κι ούτε πεθαίνουν.
Όμως την πίκρα τη δική μας ποιος θα τη λογαριάσει
έτσι που μείναμε έρημοι μπροστά στην πιο κλεισμένη πόρτα;
Aθήνα 30.Χ - 9,ΧΙ.89
από το περιοδικό νέα σκέψη
τ. 497 (3), Ιούνιος 2008
.
Τάσο Λειβαδίτη
Από καιρό τους περίμενες με δέος. Και ήρθαν.
Ήρθαν οι νεκροί σου και σε πήραν
μες στο νυxτερινό ψιλόβροxο. Στάθηκες λίγο
με βρεγμένα μαλλιά, με βρεγμένο σακάκι
κάτω απ' το φανοστάτη της πλατείας Μεταξουργείου
ακούγοντας απ' τις ταβέρνες τις φωνές των μεθυσμένων,
και τα παλιά λαϊκά τραγούδια που 'χες αγαπήσει,
και πιο μακριά τα επαναστατικά συνθήματα των
απεργών οικοδόμων,
ήσυxος επιτέλους, ολότελα κρυμμένος
στη σκιά της μεγάλης εκείνης σημαίας
που 'χε υψώσει αλαλάζοντας ο λαός. Τώρα
αποκοιμήθηκες σ' ένα βαθύ χαμόγελο, γνωρίζοντας
πως οι νεκροί δε γερνούν πια, δεν διαψεύδονται κι ούτε πεθαίνουν.
Όμως την πίκρα τη δική μας ποιος θα τη λογαριάσει
έτσι που μείναμε έρημοι μπροστά στην πιο κλεισμένη πόρτα;
Aθήνα 30.Χ - 9,ΧΙ.89
από το περιοδικό νέα σκέψη
τ. 497 (3), Ιούνιος 2008
.
Ετικέτες Ποιήματα για τον Τάσο Λειβαδίτη, Ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου
