ποίημα για σένα
Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2010
153 ~ ο Χάρης Βλαβιανός για τον Τάσο Λειβαδίτη
*** 
Οι εξομολογήσεις ενός ασώματουτου Τάσου Λειβαδίτη
1. Η ζωή του ανθρώπου χωρίς το θάνατο δεν θα είχε κανένα απολύτως νόημα. Ο θάνατος χαρίζει στον άνθρωπο αυτό που μια πιθανή αιωνιότητα θα του αφαιρούσε: την ιστορικότητά του.
2. Αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν μοίρα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η εκλογίκευση του παράλογου.
3. Η ανθρώπινη αδυναμία παράγει διαφόρων ειδών παυσίπονα. Τα παυσίπονα αυτά ευτυχώς δεν ενδείκνυνται για μεταφυσικές αδιαθεσίες.
4. Ο μύθος της αθανασίας της ψυχής έχει, όπως άλλωστε κάθε μύθος, πολλαπλές ερμηνείες. Η καλύτερη είναια αυτή των νεκρών.
5. Οι Θεοί είναι όπως τα παραμύθια: τους δημιουργούμε για να κάνουν τον Ύπνο μας γαλήνιο και γλυκό.
6. Η αμαρτία είναι ο μανδύας της τρέλας.
7. Όταν το ωάριο του χρόνου γονιμοποιηθεί από το σπέρμα του τρόμου το αποτέλεσμα είναι ένα δύσμορφο τυφλό έμβρυο που γεννιέται πάντοτε νεκρό. Οι άνθρωποι επιμένουν να το βαπτίζουν Αθανασία.
8. Η απάντηση στο μαρτύριο της φθοράς είναι ο Έρωτας.
9. Η πίστη είναι πάθος. Η πίστη σ' ένα νεκρό Θεό είναι το μέγιστο πάθος.
10. Οι δολοφόνοι είναι Θεοί. Οι Θεοί είναι δολοφόνοι.
11. Μόνο αυτός που πάει στην Κόλαση βρίσκει την Ευριδίκη του.
12. Το θαύμα επιβάλλεται πάντοτε με τους δικούς του όρους. Το ίδιο κι ο θάνατος.
13. ΥΓ. Μπορείς βέβαια να γελάς σαν αθάνατος. Είναι κι αυτό μια κάποια λύση.
από το Πλανόδιον - τχ.6, Άνοιξη 1988
.
Ετικέτες Ποιήματα για τον Τάσο Λειβαδίτη, Ποιήματα του Χάρη Βλαβιανού
Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2008
47 ~ ο Χάρης Βλαβιανός στη Δήμητρα Χριστοδούλου
*** 
Το πρόσωπό μας
Στη Δήμητρα Χριστοδούλου
Έτσι συμβαίνει πάντοτε:
ζούμε ανάμεσα σε δύο στιγμές
που η οικειότητα τους καταδικάζει
κάθε προσπάθεια να προσδιοριστεί αυτή η αίσθηση
που είναι ακόμη πολύ έντονη
για να την θάψουμε σ' ένα πρόσφατο παρελθόν
και πολύ αχνή
για να την ανασύρουμε από ένα κοντινό μέλλον.
Εσύ, ωστόσο, συνεχίζεις να υπάρχεις
μέσα στο αρνητικό του εαυτού σου -
ένα παλιομοδίτικο πρόσωπο
διαποτισμένο από τη νοσταλγία
μιας άλλης ομορφιάς.
Το θρόισμα των φύλλων
(το γύρισμα της σελίδας)
σε επαναφέρει στον χώρο που έχεις επιλέξει
γι' αυτή την εκλεπτυσμένη τελετουργία:
καρυδένιοι μπουφέδες, φώτα τίφαννυς,
βικτωριανά γραφεία...
Το βλέμμα σου, παρά την προφανή του αθωότητα,
διατηρεί τη μυστικότητα
της χαμένης εκείνης λάμψης
που αψηφώντας τους νόμους της ανάγκης
διατρανώνει πως ο έρωτας είναι εδώ,
φυλαγμένος σε εσοχές άγνωστες σε μένα,
όμως εδώ, αδιάλλακτος, αναλλοίωτος.
Το ανθοδοχείο είναι γεμάτο χρυσάνθεμα.
Η φωτεινή αυτή χειρονομία δεν έχει τέλος.
Ίσως ένας άγγελος να μοιάζει με όσα δεν έχουμε ξεχάσει.
από τη συλλογή Adieu
εκδ. Νεφέλη, 1996
.
Ετικέτες Ποιήματα του Χάρη Βλαβιανού
