ποίημα για σένα

ποίημα για σένα

Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2009

114 ~ ο Φώτος Γιοφύλλης στον Κώστα Καρυωτάκη

***

Καρυωτάκης

Θυμάσαι που ζητούσες για ν' αντλήσεις
ποίηση από μια κόττα μαδημένη;
Και πίστεψες πως μπόριες να φυσήσεις
δροσούλα σε μια ζήση ξεραμένη;
Απ' όλα γύρω μέσα σου απομένει
το φαρμάκι, που ζήταες να το χύσεις
σε στίχους — κ' ήσαν τόσο πικραμένοι!
Μα ήταν γραμμένο πια και ν' απαυδήσεις.
Δύστυχε, πώς βουτούσες στα βαθειά μας
κ' ήξερες να ξεσκίζεις μια χαρά
τα σπλάχνα μας, ν' ανοίγεις την καρδιά μας
μόνο με χαμογέλια σουβλερά!
Μα στράγγιξες στο τέλος στον αγέρα
και λυτρωτής σου στάθηκε μια σφαίρα!

Αθήνα. Αύγουστος 1928.


από το βιβλίο Φώτος Γιοφύλλης, Ποίηση μισού αιώνα
εκδ. Το Ελληνικό Βιβλίο, 1964
.

Ετικέτες ,

6.9.09 0 comments

Πέμπτη 13 Αυγούστου 2009

112 ~ ο Γιώργος Κακουλίδης για τον Κώστα Καρυωτάκη

***

Κώστας Καρυωτάκης

Το παιδί που γνώρισε
ένα μεγάλο πάθος
ξέρει τι είναι τάφος
και ύστατη στιγμή

Το γαλάζιο σώμα του
έγινε νεφέλωμα
και το μαύρο γέλιο του
με χτυπάει όπου με βρει.


.

Ετικέτες

13.8.09 0 comments

Κυριακή 22 Ιουνίου 2008

69 ~ ο Γιώργος Κοτζιούλας για τον Κώστα Καρυωτάκη

***

Ελεγείο στον Καρυωτάκη

Και συλλογιέμαι, Καρυωτάκη, τώρα
που η νύχτα πια του ερέβους σε κρατεί
για πάντα στης ανυπαρξίας τη χώρα,
συλλογιέμαι τη μοίρα του ποιητή.

Μια νύχτα, είχες βρεθεί χωρίς κανένα
σύντροφο στ' ακρογιάλι ναυαγός
και πέρα κάπου εγύρναες ολοένα
τα βλέμματά σου, αιώνιος ναυαγός.

Ήσουν, αλήθεια, τόσο απαυδημένος
απ' τον αγώνα τον καθημερνό:
ένας μεγάλος εγκαταλειμμένος
από την γη και τον ουρανό

Και μες στην ώς θανάτου απόγνωσή σου
ξάφνου σε μια πικρότατη στιγμή
ερίχτηκες στα βάθη της αβύσσου
όπου τελειώνουν όλ' οι σπαραγμοί

Τι να σου πω και πώς να σε θρηνήσω,
στοχαστικό μου αδέρφι θλιβερό;
Έφυγες πριν ακόμα σε γνωρίσω
και μόλις τώρα σ' ένιωσα, νεκρό.

Μα κι αν εχάθης, ακριβέ, μού μένει
σ' αυτόν τον ασυμβίβαστο καιρό,
μου μένει σαν υπόμνηση η ειμαρμένη,
και ο στίχος σου που ως πένθος τον φορώ.

-συλλογή: Eφήμερα, 1932-


από τις σελίδες του Νίκου Σαραντάκου
.

Ετικέτες ,

22.6.08 0 comments

Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2007

43 ~ ο Βαγγέλης Κάσσος για τον Κώστα Καρυωτάκη

***

Σκέψεις του Κώστα Καρυωτάκη ενώ σχεδιάζει
το ποίημά του "Η πεδιάς και το νεκροταφείον"

σχήμα προς αποφυγήν ο πλεονασμός
της φύσης
πάνω στο μπλε κατεβατό του ουρανού
ούτ' ένα κόκκινο φτερό
περνούν τα λάθη
κάτω η ζωή
υπογράφει με σταυρό
γι' αυτό νυχτώνει
γι' αυτό ανέκαθεν νυχτώνει
κι όλο πληθαίνουνε τ' αστέρια
όλο πληθαίνουν
είναι τα ζάρια των χαμένων
που δοκιμάζουνε την τύχη τους
ξανά και ξανά
μες στο σκοτάδι


από την ανθολογία Τα ποιήματα του 2006
έκδοση: Κοινωνία των(δε)κάτων, 2007
.

Ετικέτες ,

17.12.07 0 comments

Τετάρτη 13 Ιουνίου 2007

16 ~ η Μαρία Πολυδούρη για τον Κώστα Καρυωτάκη

***

Του Καρυωτάκη

"Οι νέοι που φτάσανε μαζί στο έρμο νησί" με σένα
κάποια βραδιά μετρήθηκαν κ' ηύραν εσύ να λείπης.
Τα μάτια τους κοιτάχτηκαν τότε, χωρίς κανένα
ρώτημα, μόνο εκίνησαν τις κεφαλές της λύπης.

Νύχτες πολλές, θυμήθηκαν, από τη μόνωσή σου
ένα σημείο από φωτιά τους έστελνες' γνωρίζαν
το θλιβερό χαιρέτισμα που φώταε της αβύσσου
τους δρόμους κι' όλοι απόμεναν στον τόπο τους που ορίζαν.

Απόμεναν στην ίδια τους πικρία, κρεμασμένοι
έτσι μοιραία και θλιβερά στο "βράχο" του κινδύνου.
Κι' όταν πια τους χαιρέτισες, οι αιώνια απελπισμένοι
ψάλαν μαζί κάποια στροφή καθιερωμένου θρήνου.

Μα φτάνουν πάντα στο "νησί" τα νέα παιδιά ολοένα.
Στην άδεια θέση σου ζητούν της ζωής το ελεγείο.
Σου φέρνουνε στα μάτια τους δυο δάκρυα παρθένα
και της καινούριας σου Εποχής το πλαστικό εκμαγείο.

.

Ετικέτες ,

13.6.07 0 comments