ποίημα για σένα

***

Μ' αρμάτωσες με το μανδύα τον ιερό μιας πίστης.
Όμως εσύ είσαι ο ιερός, ποιητής, ασκητής, μύστης.
Μα πώς να σου παρασταθώ, και πώς μ' εσέ να τρέξω;
Στα πάντα μέσα βρίσκεσαι, κι είμαι στα πάντα απ’ έξω.

(Ιούνιος 1937)


από την Νέα Εστία, τχ. 936
1 Ιουλίου 1966
(αρχείο ΕΚΕΒΙ)


ακόμα:
Ο Κωστής Παλαμάς
- στα Αυτοβιογραφικά,
- στo γράμμα σε χαρτί, και
- στα λογοτεχνικά ταξίδια στον κόσμο
.

Ετικέτες Ποιήματα για τον Άγγελο Σικελιανό, Ποιήματα του Κωστή Παλαμά

***

Στον Άγγελο Σικελιανό

Για τη λύρα απολλώνια, που αδερφώνει,
τ' αρχαία τα νέα και με ρυθμούς σοφούς,
την απόκριση στέλνω με τ' αηδόνι
από το Μεσολόγγι στους Δελφούς.

(Απρίλιος 1926)


από την Νέα Εστία, τχ.936
1 Ιουλίου 1966
(αρχείο ΕΚΕΒΙ)
.

Ετικέτες Ποιήματα για τον Άγγελο Σικελιανό, Ποιήματα του Κωστή Παλαμά

***

Άγγελος Σικελιανός

Αδερφέ μου Γιάννη Κήτς
οι Αχαιοί λησμόνησαν
την πανοπλία τους μες στα τραγούδια σου.
Και μόνο οι Αχαιοί;
Οι άνθρωποι, το αίμα τους και τα παιδιά τους•
κι οι μελλοθάνατοι μια κόκκινη κορδέλα
από τη δόξα τους!
Άρχοντας της μούσας, πλουσιοπάροχε έφηβε,
εκατό χρόνια ζύγιζε η κάθε σου στιγμή
όταν τίναζες σαν βασιλικό δέντρο τα φυλλώματα
που χόρταιναν με ουρανό τη δίψα τους
καθώς τα πότιζες
με την ψυχή στις ρίζες απλωμένη,
ξανθό αγριοπαίδι, αλαφροΐσκιωτε...
Και μόνο αγόρι; Και μόνο άλαφροΐσκιωτος;
Ο Διγενής, ο Ασκληπιός κι ο γιος τού Θεού στη Ρώμη
κουβέντιασαν μαζί σου ίσοι κι όμοιοι
σαν σημερινοί που πορευτήκατε μαζί
μιλώντας για τον άνθρωπο που όλοι τον τυραννούνε.
Δεν πρόλαβα στο δρόμο του το Θάνατο
δεν πρόλαβα το μαύρο του φαρί όταν ερχόταν
στην «Παμμακάριστο» ντυμένος Ιερέας,
μας έδειξε το γέλιο του και μας ξεγέλασε
μας έδειξε το στίχο σου και μπήκε...
Πόσο μικροί γινήκαμε σαν ξάπλωσες στο φέρετρο!
Σήκω να δεις, ήρθαν οι επίσημοι, Άγγελε,
ήρθαν οι διανοούμενοι φτασμένοι
υπόσταση να πάρουνε από το θάνατό σου,
χτες αρνήθηκαν να σε δεχτούν σε δύο νοσοκομεία
σήμερα σε κηδεύουν «δημοσία δαπάνη»...
Ό βρυχηθμός σου θα σκότωνε την ομήγυρη
μα δε φοβούνται πια να τον ακούσουν
γι' αυτό και ήρθαν
αλαφροΐσκιωτε, λιοντάρι, άρχοντα και φτωχέ,
νερομάνα από ρουμελιώτικο κεφαλάρι
που χούγιαζες σαν κλέφτης του '21
και στεκόσουν σαν τα ψηλά βουνά της Κατοχής.
Μα τον τάφο σου, Άγγελε, τ' ορκίζομαι
θ' αντισταθούμε για την Ποίηση μέχρι θανάτου
θ' αντισταθούμε μέχρι αυγής
για το σκοτάδι που μας περικυκλώνει
θ' αντισταθούμε με το στίχο μας ξιφολόγχη!
Δέξου τις καρδιές που σου 'φεραν οι νέοι ποιητές
μες στα βιβλία τους διπλωμένες,
καθώς τα τριαντάφυλλα που κουβαλούσες έφιππος
στα σαστισμένα πρωινά της Ρώμης
στον τάφο του Κητς, στον τάφο του Σέλλεϋ
γιατί τραγουδούσαν τον άνεμο και την ελευθερία!
Δέξου και τη φωνή μου παρμένη απ' το βόγκο των λαών
την έφερε ο Όμηρος, την έφερε ο Ουίτμαν,
την έφερες κι εσύ μελτέμι μας χιλιόχρονο
σαν χούγιαζες σαν κλέφτης και σφύραες σα βοσκός
πάνω από μια φυλή που αυτιάζεται και μεγαλώνει
από φιλότιμο κι από περήφανο θυμό,
ελάτι διακοσάχρονο στην πόρτα της Πατρίδας...


από το βιβλίο Νίκος Παππάς - Μια παρουσίαση από τον Ηλία Κεφάλα
εκδόσεις: Γαβριηλίδης  - "εκ νέου", 2002
.

Ετικέτες Ποιήματα για τον Άγγελο Σικελιανό, Ποιήματα του Νίκου Παππά

***

Στον Άγγελο Σικελιανό, όταν έβγαλε
το "Διθύραμβο του Ρόδου"

Μόλις απ' το Παγγαίον έχω γυρίσει
στο φτωχικό μου απόμερο ροδώνα,
κρούω το διθύραμβό Σου ν' αντηχήσει
και σ' όμοια πίστη γέρνω εγώ το γόνα.
Πέρασα τη φωτιά για να με μυήσει,
σμίγοντας τον αιώνα μ' άλλον αιώνα,
φυλή με τη φυλή, ζήση στη ζήση,
για να φανούν τα σύμβολα τα Μόνα.
Και τον Ορθό Ρυθμό, που μ' άυλο χέρι
μας δίνεις σαν το φως μεσ' απ' τα χρόνια,
βλέπω με μάτι μύστη σαν αστέρι.
Κι άμποτε το μεγάλο Ρόδο αιώνια
να 'ρτεί σ' όλα τα χέρια των ανθρώπων,
σύμβολο ενωτικό χρόνων και τόπων!

Χαλάντρι. Νοέβρης 1932.


από το βιβλίο Φώτος Γιοφύλλης, Ποίηση μισού αιώνα
εκδ. Το Ελληνικό Βιβλίο, 1964
.

Ετικέτες Ποιήματα για τον Άγγελο Σικελιανό, Ποιήματα του Φώτου Γιοφύλλη

***

Άγγελος Σικελιανός

Η μουσική κατακλύζει
τις λάχνες των σπλάχνων μου
όπως το κύμα τα χαλίκια

ζω σε μια διαρκή πλημμυρίδα
και η άμπωτις δε με τρομάζει

ευλογημένη η ερημία των πλανητών
που αναπαύονται

μετά τον καταιγισμό της ζωής
που ξεθύμανε στο Σύμπαν

ευλογημένα τα φρυγμένα στέρνα
των ηφαιστείων
που το ψύxος της αυγής
δεν τα τρομάζει


από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Μπούρα Αγαύης Έρως
εκδ. Οδυσσέας, 1995
.

Ετικέτες Ποιήματα για τον Άγγελο Σικελιανό