ποίημα για σένα: Σεπτεμβρίου 2011

ποίημα για σένα

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

177 ~ ο Θωμάς Γκόρπας στον Τέο Σαλαπασίδη

Το πατάρι

Στον Τέο Σαλαπασίδη

Ο Λουμίδης τω καιρώ εκείνω ήταν ένας μόντζος. Εκεί καθόμαστε πρωιά μεσημέρια βράδια και χαζεύαμε ήλιους και φεγγάρια μέσα απ' τα τζάμια του και τα μελλοντικά τραγούδια μες απ' τα σπλάχνα μας. Χαμηλοτάβανο σκοτεινό βρώμικο πατάρι ραϊσμένα μάρμαρα τραπεζιών μαδημένες καρέκλες ξεκοιλιασμένοι καναπέδες απαίσιο ντεκόρ και μόνο ο Τάκης χαμογελούσε. Χαμογελούσε για όλους μας μας πίστευε μας πίστωνε μας έφερνε στη ζούλα και καμιά σοκολάτα κανένα μπισκότο.

Αλήθεια τι απόγιναν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι; Πώς απεστρατεύθη ο θρυλικός ιερός λόχος των ωραίων καταραμένων; Μαλλιά χαίτες μαύρες μπλούζες πανταλόνια φανέλα γκρι ή μαύρη μαύρα ή καφέ μοκασέν κάλτσες γκρι γκρενά ή μαύρες λετσιασμένα γοητευτικά τρενς κοτ... Οι ποιηταί κ' οι ζωγράφοι. Οι περισσότεροι κάτι έπαθαν λίγο πριν τα τριάντα λίγο πριν τα σαράντα. Ό,τι παθαίνουν τόσοι και τόσοι με το χωριό τους με το ξενύχτι με το φόβο της ζωής που τον λένε φόβο του θανάτου με τα ποιήματα με το μαρξισμό - με την επανάσταση. Το πατάρι ήταν δικό μας κι όλα τ' άλλα στην Αθήνα ξένα. Κι απ' τους παλιούς μόνο ένας Βάρναλης ή ένας Εμπειρίκος άντεχαν ν' ανεβαίνουν κάπου κάπου.

Περνούσαν τα χρόνια λιγόστευαν οι φωνές θόλωναν τα μάτια το Πατάρι κι ο Τάκης του δεν πάθαιναν τίποτε. Άλλοι παντρεύονταν βλαχοπούλες άλλοι χάνονταν στα πέρατα άλλοι στις νευρολογικές κλινικές άλλοι επέστρεφαν στο κόμμα άλλοι άρχιζαν ν' ασχολούνται μ' αμερικάνικες δουλειές άλλοι άρχιζαν να συχνάζουν στου κ. Ελύτη και του κ. Ρίτσου άλλοι το γύριζαν στο πεζό άλλοι στο καλαματιανό άλλοι πήγαιναν να φάνε μαζί με τον κ. Θεοδωράκη άλλοι πήγαιναν στο συσσίτιο της Χρήστου Λαδά άλλοι το 'ριχναν στο πιοτό άλλοι έπεφταν σε σκατά κι άλλοι την κοπάναγαν στα Παρίσια για σπουδές τάχα.

Ο προφήτης από δεύτερο χέρι Μιχάλης Κατσαρός όταν έγραψε το ποίημα για τους χαμένους ήταν κι αυτός ένας χαμένος ήδη.
... ... ...

από το βιβλίο Θωμάς Γκόρπας, τα θεάματα
εκδ. Έξοδος, 1983

.

Ετικέτες

23.9.11 0 comments

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

176 ~ η Αργυρώ Μάντογλου στον Στέφανο Ροζάνη

***

Η απώλεια
Στον Στέφανο Ροζάνη

Το δεξί μου χέρι το πήρε ένας κεραυνός.
Λυπήθηκε ο πατέρας μου,
δεν θα 'γραφα εγώ την ιστορία του.
Στη θέση του φύτρωσε ένα δέντρο.
Έκανα τον κορμό του γέφυρα.
Πέρασαν χιλιάδες μυρμήγκια στην άλλη όχθη.
Έφτιαξαν σπίτια, οικογένειες,
νομίζω ακόμα ζουν.
Πέρασε κι ένας θεός, βιαστικός,
δεν πρόλαβα να δω το πρόσωπό του
ούτε και πού κατοίκησε.
Τα μάτια μου δεν φθάνουν μέχρι εκεί.

Όταν πεθάνω,
το χαμένο μου χέρι θα μ' αναζητήσει
θα αφηγηθεί ερήμην μου
την ιστορία του ποταμού,
πριν βυθιστεί στα σκοτεινά νερά
για να με συναντήσει.


από το βιβλίο Αργυρώ Μάντογλου, Γενέθλια βροχή
εκδ. Δελφίνι, 1995

.
12.9.11 2 comments